Δύο τοματίνια

“Θα ήταν καλύτερο για την όρεξη σας να φάτε πριν το κυρίως πιάτο δύο ντοματίνια”, είπε ο Γιάννης Κίρκοφ και κοίταξε την φίλη του.

Εκείνη με το που άκουσε τα λόγια του Γιάννη Κίρκοφ σηκώθηκε από το τραπέζι και άρχισε να χοροπηδάει στο ένα πόδι γύρω, γύρω φωνάζοντας” εμένα με λένε Μαίρη Λόλα , εμένα με λένε Μαίρη Λόλα και τρώω μόνο μήλα και τρώω μόνο μήλα και αχλάδια.”

Αφού έκανε τον γύρω του τραπεζιού δύο τρεις φορές, ξανακάθισε, κοίταξε τον Γιάννη Κίρκοφ και αμέσως έφαγε τα δύο ντοματίνια.

Ξαφνικά η Μαίρη Λόλα κοκκίνισε και πρήστηκε ο λαιμός της τόσο πολύ που έμοιαζε με σαμπρέλα αυτοκινήτου. Μετά από λίγο η Μαίρη Λόλα πέθανε.

Ο Γιάννης Κίρκοφ πλήρωσε τον σερβιτόρο είκοσι τρία ευρώ και σαράντα πέντε λεπτά, πήρε το παλτό του και έφυγε από το μαγαζί

Ο Λύκος

Είναι αυτές οι νύχτες που θα αράξεις έξω στον παγωμένο αέρα με θέα τα σύννεφα ή το φεγγάρι, ένα τσιγάρο αναμένο, κάτι ζεστό να σου γλυκίζει το στόμα, και εκείνες τις ατελείωτες συζητήσεις που θα σε κρατήσουν εκεί μέχρι το ξημέρωμα.Και δεν θα κρυώνεις πια, θα’χεις ζεσταθεί κάπως μαγικά.Που τα χέρια σου θα’ναι μουδιασμένα απο […]

Η Μικρή Φωνή

Δεν σε άκουσα όταν μου είπες πως νιώθεις χαμένη.Δεν συντονίστηκα με την θλίψη που ένιωθες, παρά την προσπέρασα κι αυτήν σαν όλα τα άλλα, με ένα βλέμμα σαν αυτό που δίνουν τα μάτια όταν νιώθουν άβολα.Την προσπέρασα με ένα απλό “όλα θα γίνουν ξανά” ,την απέτρεψα στερώντας της το δικαίωμα να υπάρχει ως κάτι ξεχωριστό, […]

Zoom out

NEUROSIS

Η εργασία είχε ως εξής : ‘Τι σημαίνει η καραντίνα για σένα ; ‘  Decomposition Κάτι που αυτοκαταστρέφεται, μπαίνει σε διαδικασία διαλογισμού και κοινωνικής ύπνωσης- επανάληψη Δυο άνθρωποι που παίζουν ένα παιχνίδι, ζάρια ίσως Η ζωή που κυλά αναπάντεχα και εμείς τρέχουμε πίσω της Η γέννηση ενός παιδιού. Η αταξία , το χάος. Ένα σώμα […]

έντεκα

Τα τείχη των νησιών έχουν αλάτι στις ψυχές τους και κάθε φορά που τις αγγίζει ένα γυμνό χέρι, αφηγούνται σε αυτό το γυμνό χέρι την ιστορία τους. Ακους τη νυχτα τη κιθαρα να σκεπαζει την σιωπη των δρομων; Θυμάσαι καλοκαίρια με κόσμο, στην ερημιά του φθινοπώρου. Κάποιες φορές ξεχνάω να αναπνεύσω. Να τραβήξω αέρα. Να […]

Θυμάσαι που σχεδόν πεθάναμε;

Εκείνο το βράδυ, έμεινα καρφωμένη στην καρέκλα μέχρι που το σώμα μου παρέλυσε . Σύρθηκα ως το μπάνιο, έκατσα κάτω απ’ το νερό και θυμήθηκα τα κύματα στις κόγχες των ματιών σου . Σου χαρίζω το όνομα μου και τα δειλινά που θα έρθουν . Μετά θα πω ότι άλλαξες νούμερο και διεύθυνση . κι […]

Σχετικά random

Πίσω μου δαίμονες και λάθη πίσω από την πόρτα πίσω από τους φίλους πίσω απ’τις σκιές Αναμασάμε τα ίδια λόγια λόγια, που βαριέμαι να ακούω λόγια που ακούγονται σαν κουνούπια Κουνούπια που ρουφάνε αίμα αίμα που στάζει στο νεροχύτη Ξύπνησε με το πρωί θέλω να πάω μια βόλτα Έχω είδη ξεχάσει να μιλάω Φίλα με και […]

εναν αιωνα μετα κι εναν αιωνα πριν.

ηχογραφώ τις ανάσες των πρωινών κυμάτων, τα όνειρα δίπλα στη θάλασσα δεν έχουν υπόσταση ούτε δέρμα, ξεφλουδίζονται όπως τα γινομένα φρούτα και τα ζουμιά τους χύνονται, πάνω στα κλειστά απο τη νύστα μάτια. Κοντά στο αλάτι βρίσκονται και οι βράχοι που δε βολεύονται ποτέ κι όλο θέση αλλάζουν και υπόσταση. Όπως γυρνουσάμε τοτε σαν εραστές […]