Τα μακρινά Αντίο

Αντίο συνοδοιπόρε και οδηγητή, αντίο
Αντίο και ήδη έφυγα
Εκείνοι που φεύγουν παίρνουν τη νοσταλγία
Και αυτοί που μένουν κλαίνε κι οδύρονται

Φεύγω συνοδοιπόρε μου, αντίο
Φεύγω για μακρινούς τόπους
Και εκεί θα 'ναι πατρίδα μου

Φεύγω μακρυά, καλέ μου
Φεύγω, σαν ενα πουλάκι
Γιατί θα πετώ από κλαδί σε κλαδί 
Και θα ξεριζώνω κάθε φωλιά

Φεύγω μακρυά , όπως σας είπε το σπουργίτι
Έκανα τη γραμμή μου στο νερό 
Και τσακίσα το στήθος μου στην άμμο

Μη τραγουδάτε σήμερα
Κι έχει πέσει νοσταλγία σ' αυτό το χωριό
Μα σας αφήνω , συνοδοιπόροι
το χάδι μου για το αύριο




Για το  'Γιώργη'  εμπνευσμένο από ένα παλιό βραζιλιάνικο τραγούδι.

Pierrot le Fou

εφημερόπτερα

Τα συναισθήματα είναι έντομα, μικρά σαρκοβόρα μυγάκια πετάνε άστατα στο κεφάλι σου κανιβαλίζουν τη λογική, κάθονται στις αναμνήσεις, τις λεκιάζουν ώσπου σκοντάφτουν στη συνείδηση και πέφτουν στο στόμα αφήνουν μια ξινή γεύση και κατεβαίνουν στο λαιμό ευθύνονται για το γνώριμο αίσθημα δυσφορίας και το αφυδατωμένο στόμα σου το πρωί που δε μπορείς να σηκωθείς από […]

Σύμβουλος ζωής…

Η υποχρεωτική ψυχανάλυση αναγνωρίστηκε ως το πιο πρόσφατο ανθρώπινο δικαίωμα. Κάτι σαν αστυνομία του πνεύματος… Όσοι κρίνονταν πως δεν είχαν σώας τας φρένας είτε έμεναν στο περιθώριο, είτε νοσηλεύονταν σε κρατικά ιδρύματα. Ο Κ… έσπρωξε την μεταλλική εξώθυρα και βρέθηκε σε μια μικρή αίθουσα αναμονής. Η διακόσμηση ήταν λιτή αλλά όχι κι απέριττη. Το βλέμμα […]

Άτιτλο 1

Πόσο γρήγορα νύχτωσε και φέτος, ο κόσμος έχασε την λάμψη, την νιότη μα και την επιθυμία. Φωτεινά σοκάκια στεγάζουν κορμιά κρύα, κορμιά ξένα με χέρια απλωμένα. Στιγμιαίες ματιές χαιρετούν μα ποτέ δεν κοιτούν. Άσημοι πεθαίνουν καθώς το φεγγάρι σβήνει.

Περσείδες

    Μια φορά και εναν καιρό, ήταν ενα παιδάκι ζωηρό Όμορφο, ψηλό και λυγερό Πήρε παιδεία γαλλική Έμαθε απο μικρός μουσική Ηταν απο οικογένεια καλή Έπρεπε να πάρει σωστή ανατροφή Μα μεγάλωσε ο νίος, θα λεγε κανείς φτωχός Κι αν τα γράμματα που ήξερε-πολλά Ήταν τα λόγια του άσχημα, στραβά Ίσως δεν τον αγάπησαν […]

ΒΡΟΧΉ

Βρέχει αβίαστα σαν νιότη που τολμά τα πάντα σαν νιότη που κατακτά τα θέλω. Βρέχει μετάνοια για τους αμετάκλητους μα και ελπίδα για τους πονεμένους. Βρέχει στιγμές καθώς κλαίει στιγμιαία καθώς την κοιτάμε με μορφές του χτες και ήχους του αύριο. Βρέχει στους ώμους των φτωχών σαν συμπαράσταση, μα και στα ξερά χείλη των νεκρών […]

Λευτεριά στ’ανείπωτα πουλιά

 Η πληγή μου καίει, ακόμη πονά μικρό παιδί που τα βράδια κλαίει, θυμώνει μονάχη, μα το πρωί σιωπά Η πληγή μου εκεί, πηγή πια, να κλέισει δεν ξέρει, δεν ψάχνει γιατριά, ατέρμονα αναβλίζει, γάργαρα τρέχει τη περιπλανώμενη ψυχή μου ξεδιψά Μα είν’ το νερό της αλμυρό Της καίει τα σωθικά Πίνει το πικρό ποτό της […]

la Alma

  Η κοπέλα με το γυμνό καλημέρα και το μισοντυμένο μειδίαμα γεννήθηκε χωρίς δόντια έτσι παλεύει με νύχια και μάτια με στόμα ραμμένο και βλέμμα πυρωμένο πείθει τους περαστικούς για την ομορφιά των δοντιών της αυτοί χαζεύουν τον καπνό του τσιγάρου που αγκαλιάζουν τα χείλη της και φαντάζονται τα πνευμονία της γεμάτα αιμάτινα τριαντάφυλλα Και […]

Σε κάποια άλλη διάσταση.

Στο μπαλκόνι το μυαλό μπορούσε να ξεμυτίσει ελεύθερα, ο ουρανός και οι τεράστιες συκιές, τα ψηλά καλάμια που σάλευαν στον αέρα δίναν χώρο στην σκέψη. Φανταζόμουν να μπορούσαμε εμείς οι άνθρωποι να επικοινωνούμε μέσω της συνείδησης και των ονείρων, γιατί είναι ωραίο να κάνεις έρωτα στην πραγματικότητα αλλά να γαμάς μέσα στο όνειρο κάποιου άλλου […]

Καθαίρεση

Μ’αγαπούσες κι άνθιζαν νυχτολούλουδα απ’ το τσιμέντο η Αθήνα τα βραδιά σκεπαζόταν απ’ άρωμά τους οι δρόμοι της ξαναγεννιόντουσαν Με τον καιρό έγιναν ένα με τον ορίζοντα εισέβαλαν στα σπίτια, τα νυχτόβια πλάσματα μεθούσαν από την ιαματική ομορφιά τους Μεγάλωναν συνεχώς, το φύλλωμα τους εισέβαλε βίαια στις ζωές κάλυψαν τους καθρέφτες και τα παράθυρα Μέχρι […]

‘Ένας άντρας, δεν έχει καμία απολύτως γαμημένη ελπίδα μόνος του’.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Καπνίζω συνέχεια, κάθισα πάλι κάτω με βαριά ανάσα, έξω απ’ το μπαλκόνι η πόλη κινείται. Γυρνώντας από χώρο σε χώρο, μέσα έξω μέσα μέσα έξω μέσα έξω έξω μέσα. Σαν μάνικα που πετάει νερό προς όλες τις κατευθύνσεις ή σαν το σύμπαν που επεκτείνεται συνεχώς. Καμιά ωδή προς το ανικανοποίητο δεν φέρνει ικανοποίηση. Αφήνω […]

Οθόνη

  Κινούμαι κάπου ανάμεσα σε λέξεις και γράμματα, χωμένα σε μια οθόνη. Τόσο, που γίνομαι η αντανάκλαση μου στο γυαλί, και ξεχνώ τον έξω κόσμο. Από ‘κει βλέπω τους ανθρώπους, Να προχωρούν στο πεζοδρόμιο, Να μαζεύουν τα σκατά του σκύλου τους, να σφυρίζουν στο μωρό απ’το παπί, να μαϊμουδιάζουν σε κάποιο μαγαζί. Σαν κάμερα κοιτώ […]