Άκαιρες παρανοήσεις

Η αυγή πάντα έρχεται
Παντού ολόγυρα υπάρχει  βροχή
Ο λασπώδης φόβος που κολλά στα μυαλά μας
Η μυρωδιά των κωνοφόρων σε κοιλάδες σιωπής
Ξυπνήματα από όνειρο μέσα σε όνειρο
Διαδρομές που διαγράφει η ματιά πάνω στο αγαπημένο σώμα
Άδεια κοχύλια συνεχώς ξεβράζονται στις ακτές
Λύκοι δακρύζουν το ξημέρωμα
Ουρλιάζουν το κάλεσμα της αγέλης
Αλλάζουν ρότα μες το λασπωμένο μονοπάτι
Ξεστρατίζουν από τον δρόμο της απομόνωσης
Οι λύκοι καλούν την αυγή
Να ντυθεί ρόδινη, σα πεταλούδα την άνοιξη

Δάχτυλα που ξεμπλέκονται
Πίκρες μετά από φιλιά
Στέλνουν τη δράση και το παιχνίδι στον άναρχο χορό της αβεβαιότητας
Ασταθής, σα σκυλί στον πάγο
Φλογισμένη, σα το κουκουνάρι στη φωτιά
Αναρωτώμενη για το πού, το πότε και το πώς
Ίσως να σε χάσω από τα μάτια μου
Όντας βυθισμένη στις άκαιρες παρανοήσεις μου

Και γιατί τόση φλόγα τελικά;

(Visited 20 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.