Άκου.


Ένα συνηθισμένο πρωί ενώ περιμένω τον προαστιακό, έρχεται κοντά μου ένα
πρεζάκι. Μου λέει να κάτσω δίπλα σου μέχρι να φύγεις ;
Ναι του λέω. Μου λέει να σου πω το πρόβλημά μου; Ναι αμέ λέω εγω.
Σταύρος μου κάνει παρεπιπτόντως, χάρηκα του λέω λέγοντας  τ’όνομά μου.
Μου λέει, ξέρεις πως ότι λεφτά είχα μαζέψει για να τρώω κάτι αυτή τη βδομάδα
πήγα και τα έδωσα σήμερα το πρωί για να πάρω άσπρη;
Τρεις μήνες τώρα ήμουν καθαρός. Τρεις μήνες τώρα αν και υπέφερα στην αρχή, κατά
βάθος ένιωθα καλά. Εεεε  και σήμερα το
πρωί γαμήθηκαν όλα γιατί είχα μπλεξίματα με τη δικιά μου.
Παράλληλα ο κόσμος( προκατειλημμένος και μαλακισμένος) μαζευόταν γύρω μας,
κοιτάζοντας ανήσυχα και λέγοντας με τα μάτια του ‘’τι θα κάνει αυτός ο ξεφτίλας
στο κοριτσάκι’’
Μετά από λίγο έσκασε ο προαστιακός και όπως έφευγα μου λέει <<Εε κοπελιά
συγνώμη αν σου χάλασα τη μέρα..>>
Χαμογελάω και του λέω << Μη ζητάς συγνώμη σε κανέναν εκτός από σένα, γιατί
έχεις απλωμένη μια ολόκληρη ζωή εκεί έξω.>>


Μπαίνω στο τρένο και σκέφτομαι <<Τι συγνώμη να ζητήσει, χάρη σε κάτι
τέτοιους ανθρώπους γινόμαστε λίγο καλύτεροι και λίγο πιο άνθρωποι
γενικότερα>>





(Visited 33 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.