”Άνθρωποι και τίποτα λιγότερο”

Άνθρωποι.
Τίποτα λιγότερο και πολλά περισσότερα μέσα από την επικοινωνία.
Άνθρωποι , χωρίς ασπίδες και ξίφοι, που ρίχνονται στην μάχη.
Σε μάχη χωρίς νικητές και χαμένους.
Καλά- καλά, δεν θα το όριζα σαν μάχη.
Είναι πιο πολύ ένας κλειστός πόλεμος , που αντί για πυρά και μικρότητες , υπάρχουν στην θέση τους , οι σκέψεις που σε κάνουν να νιώθεις όλο και πιο μικρός απέναντι στον ”εχθρό” σου και όλο και πιο δυνατός απέναντι στα χαμένα βήματα , που έκανες για να κρυφτείς μέσα στις ενοχές.

Ξέρεις, αν κρατάς τις ενοχές στην πλάτη σου , χάνεται όλο αυτό το παιχνίδι που έχει στηθεί για σένα.
Ναι , εσένα εννοώ.
Εδώ βλέπεις, δεν υπάρχει σωστό , λάθος , χρόνος , άνοια..
Αυτό δεν έχει ούτε όνομα.
Δεν μου αρέσουν οι ταμπέλες.

Μου θυμίζουν σχέδια που έκανα κάποτε μέσα στο σκοτάδι που μου χάρισαν απλόχερα λες και ήταν έρωτας.
Έρωτας , αγάπη ή κάτι τέτοιο.
Δεν ξέρω να σου απαντήσω σίγουρα.
Δεν το ένοιωσα και δεν ξέρω.

Ξέρω πως , εκεί ελεύθεροι γυρνάμε και δεν τρέχουμε για να προλάβουμε ”ασφαλείς θέσεις” που κάποτε μας φάνταζαν σαν φωτιές.
Οι φωτιές , δεν καίνε.
Υπάρχουν εκεί για να τις βλέπεις και να απολαμβάνεις τον καφέ σου μπρος στην καταστροφή και την έκρηξη , που εμφανίστηκαν αυθόρμητα για το όνομα της εξέλιξης.

Τίποτα δεν είναι για πάντα και τίποτα δεν μετριέται όταν δεν υπάρχει βαρύτητα.
Γι’αυτό..
Μην με ρωτάς το πόσο και το πότε.
Αυτό , δεν κρίνεται, δεν ρωτιέται.

Γι’αυτό κανε μου την χάρη και αν δεν είσαι αυτό που λέω ”άνθρωπος” μην είσαι κοντά μου.
Μου κόβεις την θέα από αυτά που με τραβάνε να νιώσω.
Γραμμούλες που δεν κόβουν , μα ενώνουν.
Νιώσε..

-Παράνοια#23

(Visited 15 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.