Ένας γέρος στο τρένο

       «Το άπειρο και οι άπειρες δυνατότητες… η ιδέα πως ακόμα και το απειροελάχιστο πράγμα ή γεγονός περιλαμβάνει όλο το σύμπαν. Πως ότι μπορούμε να φανταστούμε έχει ήδη συμβεί. Πως κάθε άνθρωπος είναι ταυτόχρονα και ένας άλλος, αν όχι και όλοι οι άλλοι άνθρωποι..» φώναζε καθώς κατέβαινε τα σκαλιά για τις αποβάθρες. Ήταν ηλικιωμένος γύρω στα 60. Ξερακιανός και ηλιοκαμένος, φορούσε ένα μαύρο λερωμένο πουκάμισο και ένα κοτλέ καφετί παντελόνι. Όλοι τον άκουγαν μα κανένας δεν τον πρόσεχε. Αλλά και να τον πρόσεχε κανείς, δύσκολα καταλάβαινε καθαρά τα λόγια του. Και εκείνος δεν έδινε σημασία στους γύρω του, κοιτούσε αλλά δεν έβλεπε. Τα μάτια του ήταν καρφωμένα στο πουθενά. Οι σκέψεις του ήταν καρφωμένες στο πουθενά. Είχε ένα μικρό χαμόγελο που εμφανιζόταν στα χείλη του απ’ το πουθενά.
       Υπολόγισα πως είχε ακόμη μερικά δευτερόλεπτα στη διάθεση του έως ότου το τρένο σταματήσει μπροστά στα πόδια του. Θα μπορούσε να γυρίσει, να συνεχίσει, να γίνει σαφής σ’ αυτά που συνειδητά ή όχι με έκανε να ακούσω κι ας είναι παράλογο σε μια εποχή σαν την δική μας να ζητάμε σαφήνεια απ’ τους ανθρώπους.
       Παρόλο που έχουν περάσει μήνες απ’ την ημέρα που χάθηκε δεν έχω πάψει να αναρωτιέμαι μήπως και εκείνος περίμενε κάποιον να τον φωνάξει, κάποιον να σταματήσει το τρένο και να ενδιαφερθεί ή ακόμα και να τον ρωτήσει τι εννοεί.Μήπως εκείνος ήταν βέβαιος πως θα φωνάξω εγώ και θα τον τραβήξω για να συνεχίσει. Μήπως οι δρόμοι μας χώρισαν επειδή-μόνο και μόνο-η σκέψη μας ακολούθησε την ίδια διαδρομή.

(Visited 11 times, 1 visits today)

One comment:

  1. Υποανάπτυκτα πρωτεύοντα στέλνουν ανθρώπους σε τροχιά.

    Να λουστεί με φως το σκοτάδι να γίνει ένα καθαρό σκοτάδι.

    Αναρτήθηκε από Frini Mastro στις 4:10 π.μ. Η Φρύνη το ανέβασε 10 λεπτά πριν πιει τον πάφο της

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.