Ένας πολύ κακός άθρωπας

 Όλη μέρα στον δρόμο. Κουβάλησε το σαμάρι του σε πετρόστροτα σοκάκια, σε ασφάλτινους διαδρόμους, πάνω και κάτω από γεφύρια. Τρόπος του λέγειν όλα αυτά. Καθόταν σε ένα γραφείο απ’ το πρωί ωσότου και να δύσει ο ήλιος κι έπειτα έπρεπε να “ξεσκάσει” δεδομένης της μέρας. Παρασκευή. Αγαπημένη μέρα μικρών και μεγάλων. Με δύο τρεις συναδέλφους πήγε σε κοντινό μαγαζί και κατανάλωσε δύο μεγάλες μαύρες μπύρες με τα λεφτά που δούλεψε όλη τη μέρα για να βγάλει. Γέλασε μαζί τους, πλήρωσε, άφησε και πουρμπουάρ και έφυγε για να επιστρέψει στον βυθό που αποκαλεί σπίτι, στον ζοφερό του οίκο. Τα παπούτσια του δεν ήταν βρώμικα, αλλά δεν γυάλιζαν κι όλας. Δεν τα σκούπισε ποτέ και δεν τα έβγαλε. Κάθισε στο σαλόνι, άναψε το πορτατίφ και άφησε το τηλέφωνό του, τα κλειδιά του, μία χρυσή κασετίνα καρέλια και έναν zipo αναπτήρα στο κομοδίνο δίπλα στην πολυθρόνα. Έβαλε στο cd-player το αγαπημένο του cd “The Shape Of Jazz To Come” του Ornette Coleman και χύθηκε στο κάθισμά του, από όπου συνήθιζε να αγναντεύει ώρες ολόκληρες το πάτωμα. Να αγναντεύει το πάτωμα και να σιχαίνεται.

 Σιχαινόταν ανθρώπους που αναλώνονταν σε αισιόδοξες ατάκες και αοριστολογίες του τύπου “όλα θα είναι καλύτερα από αύριο” και “η ζωή είναι σαν ένα ποδήλατο” και άλλα τέτοια. Και ποτέ δεν του άρεσαν οι συζητήσεις των ημιμαθών αμπελοφιλοσόφων. Η ημιμάθεια άλλωστε είναι χειρότερη απ’ την αμάθεια. Και απεχθανόταν εκείνους που ήταν πολύ περήφανοι για τον εαυτό τους και είναι διατεθειμένοι να στο υπενθυμίζουν κάθε τρεις και λίγο. Και μισούσε τις προτάσεις που ξεκίναγαν με “και”. Και μισούσε πολλά πράγματα ακόμα. Και καθόταν και θυμόταν όσο περισσότερα απ’ αυτά μπορούσε κάθε φορά που κοιτούσε το πάτωμα. Έπειτα, πήγαινε για ύπνο. Και κοιμόταν ήσυχος αρκετές ώρες και μετά ξύπναγε και συνέχιζε την καθημερινότητά του και δεν έβλαπτε κανέναν και βοήθαγε τους γύρω του όσο μπορούσε και καμιά φορά χωρίς να του το ζητήσουν.

Κάπου ήθελα να καταλήξω, αλλά ξημέρωσε.

(Visited 15 times, 1 visits today)

4 comments:

  1. Αυτός ήθελε να γίνει μουσικός και αντί αυτού καλλιεργεί στον κώλο του γραφειό-σπυρα. Το συμπέρασμα, 1/3 της ζωής ύπνος, 1/3 στο φαί σκατά και χαβαλές και 1/3 στο μίσος για την "αγαπημένη" του δουλειά. Θα μπορούσε να κάνει κάτι αληθινό….καταλαβαίνεις τι εννοώ; Αλλά τι απέγιναν τα όνειρά του;

  2. 1) bic είχα γράψει στην αρχή, αλλά δεν είχαμε τα πνευματικά δικαιώματα. λολ. Όντως είχα γράψει bic, αλλά είπα με δουλειά γραφείου και τα λοιπά ποιος αγοράζει αναπτήρες κάθε λίγο και λιγάκι;

    2) "Είχα πλάνα κι όνειρα. Τώρα έχω σκέτο πλάνο" είχε πει κάποτε ο μεγάλος Marco Bartoli

    http://youtu.be/PS8dEQHs9pE

    Πώς σκατά κάνουμε embed το βίντεο; Μία ώρα προσπαθώ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.