έντεκα

Τα τείχη των νησιών έχουν αλάτι στις ψυχές τους και κάθε φορά που τις αγγίζει ένα γυμνό χέρι, αφηγούνται σε αυτό το γυμνό χέρι την ιστορία τους.

Ακους τη νυχτα τη κιθαρα να σκεπαζει την σιωπη των δρομων;

Θυμάσαι καλοκαίρια με κόσμο, στην ερημιά του φθινοπώρου.

Κάποιες φορές ξεχνάω να αναπνεύσω. Να τραβήξω αέρα. Να εισπνεύσω. Τελευταία στιγμή χωρίς σκέψη τραβώ τον αέρα λες και βγαίνω από τη θάλασσα.

Εκείνη τη στιγμή καταλαβαίνω πως είμαι πραγματικός. Αληθινός και μόνος. Ρίχνω το κεφάλι στη γυμνή μου παλάμη. Εισπνέω βαθιά και αργά. Ακούω την ιστορία που έχει να μου πει αυτή η παλάμη. Μια ιστορία γεμάτη αλάτι και χώμα.

(Visited 14 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.