”Ήλιος είναι , να δοκιμάσω?”

Μου λείπουν οι μέρες που μας χρωστούσαμε.
Υπάρχουν μέρες που υπάρχουν και άλλες που τις θαυμάζεις κάποιο βράδυ κοιτώντας τους τέσσερις τοίχους σου.
Αλλά όχι..
Υπήρχαν μέρες που υπήρξαμε.

Μέρες και ξενύχτια που άφηνα τον ήλιο να με τυφλώσει μέχρι να ανασάνω το φως.
Μέχρι την λύτρωση που νιώθεις από αυτό το μαγικό.

Από αυτήν την έκρηξη των σωμάτων και των χρωμάτων πάνω από τις υπομονές μας.
Μέσα από τις μοναξιές που έφτιαξαν δρόμους για να κρυφτούμε και άλλους για να περπατήσουμε ξυπόλητοι την γύμνια τους.
Τόσο πάθος..

Τόσο πάθος για ζωή και αυτοί δήθεν νεκροί στο φινάλε τους.
Μην ξεχνάς.
Κανε ότι θες αλλά μην ξεχνάς.

Μην ξεχνάς όλα αυτά τα βήματα που σε έφεραν μπροστά στο χάος.
Σε αυτήν την πόρτα που δειλά δειλά πέρασες το κεφάλι σου και ξεχώρισες με μια ”καλημέρα”.
Άτιμο πράμα η αδικία, αλλά πως να το κάνουμε.
Έτσι είναι οι εκρήξεις και έτσι ξεχωρίζει η φαντασία.
Από τα βήματα..

-Παράνοια#23

(Visited 27 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.