Ήταν αόρατος για όλους

Να μάθεις την καρδιά σου να αγαπάει το φως.
Να αγαπάει τα συναισθήματα που φαντάζουν σαν ήλιος στα μάτια της.

Τα μάτια της..
Άλλη ιστορία και αυτή, αλλά δεν παίζει χρόνος για τέτοια.
Όχι πως δεν θέλω να γράψω για αυτό , αλλά ξέρεις , δεν πολυπιστεύω στο χρόνο.
Είναι δημιούργημα ανθρώπων με βάση την λογική.
Επικίνδυνο στα μάτια τους και στα δικά μας, απλά μια ακόμη πληγή για τον ρομαντισμό.
Μια αιωρούμενη και αβάσιμη πράξη που έδωσε έδαφος σε αυτούς.
Έδαφος στην γαμημένη κυνικότητα που τους πλημμυρίζει.
Τι χλιαρό.

Θα έλεγα πως τους λυπάμαι , μα στο μυαλό μου δεν υπάρχει χώρος για την λύπη.

Μάθε να αγαπάς.
Να χαίρεσαι.
Σου ανήκει.

Μάθε να νιώθεις και νιώσε αυτά που μαθαίνεις.
Πάνω-κάτω, τα ίδια θα βλέπεις παντού σε θλιμμένα πρόσωπα που τα άχρωμα τοπία, δεν τους κάνουν καν αίσθηση.
Πάλι στο ίδιο αποτέλεσμα και τα αποτελέσματα δεν μου αρέσουν.
Στο χλιαρό και αυτοί νεκροί σε τόση ζωή γύρω τους.
Μέσα τους..

Μέσα σε αυτό το κουφάρι που έμαθαν να επιβιώνουν.
Κουφάρι είναι ρε, γιατί κλαίτε?!

Στην ασχήμια μερικών, θέλει να γελάς και να χορεύεις.
Αν δεν χορεύεις ανάμεσα τους , κάποτε θα σκουντήξουν και εσένα..
Έτσι κάνουν τα ρομπότ.
Έτσι κάνουν αυτοί που δεν αγαπάνε τα ”εγώ” , τα ”εσύ” και τα ”εμείς” τους..

-Παράνοια#23

(Visited 18 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.