αδιέξοδες συζητήσεις παρτ 2

Σε μια συζήτηση με τον εαυτό μου προσπαθώ να θέσω να θέσω κάποια δύσκολα ερωτήματα μπροστά στα οποία ο εγκέφαλος μου αδυνατεί να αντεπεξέλθει λόγω περιορισμένων δυνατοτήτων. Θέτοντας τέτοιους προβληματισμούς το πιθανότερο είναι να προσκρούσω σε τοίχους που είτε μόνος μου βάζω είτε η κοινωνία εμφυτεύει στο κεφάλι μου διαπλάθοντας με κατά τα πρότυπα της από μικρή ηλικία. Γιατί όσα λιγότερα ξέρει κανείς τόσο πιο εύκολη είναι η οριοθέτηση της σκέψης του. Τους τοίχους αυτούς μπορεί να τους πει κανείς κόμπλεξ, στερεότυπα, κοινωνικούς κανόνες, προτυπα κλπ. Στην ουσία είναι οι πυλώνες της ανθρώπινης κοινωνίας. Χωρίς τους τοίχους αυτούς το κοινωνικό οικοδόμημα που με τόσο κόπο έχει κτιστεί θα κατέρεε… Και αυτό γιατί οι άνθρωποι πλέον έχουν γίνει πιόνια, παίκτες σε ένα παιχνίδι στο οποίο έχουν παγιδευτεί, όπου βαδίζουν σε ήδη προδιαγεγραμμένα μονοπάτια. Όταν ένας τοίχος υψώνεται η λύση συνήθως είναι η αλλαγή πορείας.

Τι να υπάρχει άραγε πίσω από τους τοίχους;
Το σίγουρο είναι πως δύσκολα θα φτάσω σε αυτό. Θέλει πολύ δουλειά για να γκρεμιστεί ότι έχει κτιστεί στο κεφάλι μου τόσα χρόνια.
Κάθε φορά όμως που σπάω έναν νιώθω ζωντανός.
Άκου αυτό, θα σου πω μια ιστορία που τυχαίνει να είναι πραγματική.
Μια μέρα με το αυτοκίνητο στρίψαμε σε ένα στενό όπου μια γιαγιά πέρναγε το δρόμο. Σταματήσαμε περίπου τέσσερα μέτρα πριν αλλά η γιαγιά τρόμαξε. Ξαφνικά πάγωσε και μας κοίταξε με ένα βλέμμα κρύο, σταθερό και ταυτόχρονα γαλήνιο. Ήξερα πως δε μας έβλεπε πίσω από αυτά τα μεγάλα φώτα. Η γριά κοκαλωμένη κοίταξε  προς τα μας για τρία-τέσσερα δευτερόλεπτα ενώ τα γουρλωμένα μάτια της μαρτυρούσαν προσμονή για τη λύτρωση. Όταν κατάλαβε πως το αυτοκίνητο είχε σταματήσει το βλέμμα της έγινε πάλι νωχελικό, αδιάφορο, κοίταξε κάτω αγανακτισμένη και συνέχισε το δρόμο της αργά και σταθερά…όπως πάντα.
(Visited 19 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.