Ανθρωποπέτρες

Ένας τυχαίος περίπατος σ’ ένα φαράγγι ή σε μια πόλη τέμνονται φευγαλέα. Το κλειδί είναι η παρατηρητικότητα. Πέτρινα μουντά πρόσωπα ίσα που ξεχωρίζουν δίπλα στις πέτρες και βότσαλα που λιάζονται ανέμελα πλάι στους ανθρώπους, συνθέτουν απροσδόκητα απατηλά τοπία. Ίσως κάπου οι άνθρωποι κι οι πέτρες να μοιάζουν. Όλες από παρόμοια υλικά αλλά τόσο διαφορετικές μεταξύ τους. Κάθε πέτρα και μια μοναδική οντότητα. Έχει το δικό της σχήμα, υφή, χρώμα, τις δικές της καμπύλες, γωνίες, αναλογίες. Ακόμα κι η πιο μικρή πετρούλα έχει ρόλο και σκοπό. Να γίνει τελικά σκόνη. Κάποιοι άνθρωποι είναι σαν τις πέτρες. Σιγά, σιγά φθείρονται, κομματιάζονται, σπάνε. Και συνεχίζουν να πολλαπλασιάζονται μικραίνοντας το ανάστημα τους σε κάθε γενιά. Σκληρές, άκαμπτες, αδιάφορες, κοιτάνε με απάθεια την καταστροφή στο ναό τους. Δίχως να κουνιούνται αν δεν τις σπρώξει κάτι. Και όταν το κάνουν μπαίνουν στον αδυσώπητο χορό της φθοράς. Κάποιες πέτρες μοιάζουν με ανθρώπους. Απ’ έξω σκληρές ενώ στο πυρήνα κρύβουν ένα μυστήριο. Κανείς δεν μπορεί να μάθει το τρυφερό μυστικό τους ακόμα κι αν τις κόψει στα δύο. Αμέσως γίνονται μια άλλη πέτρα. Είναι αποφασισμένες να μένουν κλειστές, είτε για προστασία είτε απλά από συνήθεια. Μονάχα αν θέλουν φανερώνονται. Και δεν θα το κάνουν παρά μόνο σ’ αυτούς που ξέρουν να ακούν… Μπέρδεμα! Μήπως τελικά κάποιοι άνθρωποι είναι πέτρες και κάποιες πέτρες άνθρωποι;

(Visited 12 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.