Ανθρωποπέτρες

Ένας τυχαίος περίπατος σε μια πόλη ή σ’ ένα φαράγγι τέμνονται φευγαλέα. Το κλειδί είναι η παρατηρητικότητα. Πέτρινα μουντά πρόσωπα ίσα που ξεχωρίζουν δίπλα σε βότσαλα που λιάζονται, συνθέτοντας απροσδόκητα απατηλά τοπία. Ίσως κάπου οι άνθρωποι κι οι πέτρες να μοιάζουν. Όλες από παρόμοια υλικά αλλά τόσο διαφορετικές μεταξύ τους. Κάθε πέτρα και μια μοναδική οντότητα. Έχει το δικό της σχήμα, υφή, χρώμα, τις δικές της καμπύλες, γωνίες, αναλογίες. Ακόμα κι η πιο μικρή πετρούλα έχει ρόλο και σκοπό. Να γίνει τελικά σκόνη. Σκληρές, άκαμπτες, αδιάφορες, κοιτάνε με απάθεια την καταστροφή. Δίχως να κουνιούνται αν δεν τις σπρώξει κάτι. Και όταν το κάνουν μπαίνουν στον αδυσώπητο χορό της φθοράς. Παλεύουν με τον χρόνο ανακαλύπτοντας διάφορες εξαιρετικές και μη μορφές του εαυτού τους.

(Visited 46 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.