Αποκρυφισμός

Στα όνειρα μου ηχούν μαγικές τρομπέτες και βλέπω μορφές να χορεύουν σε έκσταση, εκεί που οι προγραμματισμένες αντιδράσεις λιώνουν και τα πρότυπα διαλύονται, εκεί ζω, σε έναν κόσμο χωρίς όρια, εκεί που ο καθένας μοιάζει με ξεχωριστή αυθεντική οντότητα αφοσιωμένος στον θαυμασμό της ύπαρξης.

Έχω στην διάθεση μου όλα τα στοιχεία, όλα τα αισθήματα και τις λέξεις εκείνες που παραπέμπουν στην ανώτερη πραγματικότητα της οποίας είμαστε μέρος, όμως δεν έχω τις αποδείξεις και επομένως μένει κρυφό το νόημα που κρύβεται πίσω από κάθε εικόνα και κάθε αίσθηση.

Είδα οικογένειες να αφήνουν τα παιδιά τους στην μοίρα τους σε έναν άδικο τόπο, είδα μυαλά σαν κουβάρια να κυνηγούν το καπιταλιστικό όνειρο, είδα άστεγους να έχουν πιο ολοκληρωμένη σεξουαλική ζωή από ευυπόληπτους πολίτες, είδα ζώα να σώζονται και άνθρωποι να χάνονται, είδα μετανάστες να φαίνονται σαν κακοποιά στοιχεία μέσα από αγνωστοφοβικά μάτια ντόπιων και ολόκληρες γενεές να δουλεύουν για το τίποτα. Είδα την τραγικότητα της ζωής σε έρωτες που έμοιαζαν αιώνιοι, είδα μικρούς κατακτητές να γυρίζουν τον κόσμο πάνω σε μια σανίδα, είδα την βία σε ανθρώπους που άλλοτε θεωρούσα οικογένεια και είδα πως δεν έχουμε μεγάλη διαφορά από τα όρνεα που τρώνε τα μικρότερα μέλη της οικογένειας τους. Είδα την ψυχή του ανθρώπου να χρεοκοπεί πολύ πριν χρεοκοπήσει η τσέπη του. Βρέθηκα σε δωμάτια που ταξίδεψαν στον χώρο και τον χρόνο και σε παραλίες, που τα επίπεδα της πραγματικότητας αποκαλύφθηκαν μετατρέποντας τα πάντα σε παλλόμενη ενέργεια. Είδα ένα νόμιμο εμπόριο όπλων και ένα παράνομο εμπόριο φαρμάκων που σώζουν ζωές. Είδα μίσος και αγάπη, άγνοια και θλίψη, γνώση και χαρά, είδα τον ατελείωτο αγώνα ενός με τον εαυτό του να παίρνει σάρκα και οστά σε κάθε μου ταξίδι, βίωσα την κοσμική αποθέωση που με έκανε να φοβάμαι να κοιμηθώ, λες και δεν θα ξύπναγα ποτέ, λες και θα χανόμουν για πάντα σε κάποιο όνειρο. Ούφ.

Μια λούπα με παρασέρνει στον ρυθμό της και αφήνω την ψυχή να ξεροσταλιάζει, χορεύοντας σε έναν συνδυασμό τυχαίων λέξεων και συναισθημάτων, δεν είναι η δουλειά μου να αφυπνίσω τον κόσμο όμως είναι η υποχρέωση μου να αφυπνίσω τον εαυτό μου.

Οι μάγισσες της μοίρας γελάνε πάνω από τις χορδές της ζωής μας και οι θεοί του κάτω κόσμου αυξάνουν τον μισθό του βαρκάρη. Όλοι οι ποιητές και οι μυθομανείς παίζουν με τα σενάρια αυτής της ζωής, παίζουν όπως ένα παιδί με τα τουβλάκια του και αφήνουν να εννοηθεί πως το αύριο που δεν εξαρτάται από εμάς θα παραμείνει σκοτεινό.

Οι λογισμοί τρέχουν και το άρμα της προσωπικότητας μας έχει χάσει τον έλεγχο από καιρό, αναζητάμε την πηγή σαν διψασμένοι ταξιδιώτες που έχουν μέρες να βρέξουν το στόμα τους. Τι είναι αυτό το αόρατο χέρι που εξουσιάζει τις επιλογές μας? Είναι ο καπιταλισμός? Το τέρας? Είναι όλα αυτά που φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε? Θα σωθούμε είπε κάποιος κάποτε και χιλιάδες βάρκες βούλιαξαν στο αιγαίο. Στο πάτο της θάλασσας συναντάει κανείς φύκια και πτώματα απόκληρων πολέμων χαμένων στο παρελθόν που έχει ξεχαστεί πια η αφορμή τους.

Τα πάντα στηρίζονται σε μια και μοναδική αρχή και όλα καταλήγουν πάλι στο μέρος εκείνο, από όπου η λάμψη διαπέρασε το σκοτάδι και διαμόρφωσε την ζωή όπως την ξέρουμε σήμερα. Αν όλα γυρνούσαν πίσω και μπορούσαμε να δούμε, θα τρώγαμε τα ίδια μας τα δάχτυλα, θα σκίζαμε τα μάγουλα μας, θα κόβαμε τα αρχίδια μας και θα ξερνάγαμε το έντερο μας μονομιάς. Είμαστε το φοβερότερο πλάσμα που πάτησε το πόδι του εδώ, ένα πλάσμα με τόσο μεγάλο εύρος που δεν μπορεί να κατευναστεί κάθε πληγωμένη εκδήλωση του και χρειάζεται αίμα για να τραφεί, σαν ανθρωποφάγο τέρας, σαν σαρκοβόρο κτήνος, αχόρταγο και ματωμένο.

Τρέχω, τρέχω μα δεν θα φτάσω ποτέ, αυτή είναι η μάχη μου, το στοίχημα μου, εκεί που χίλιοι ήλιοι ανατέλλουν και οι πάγοι ραγίζουν, το άγαλμα των θεών κινείται και ουρλιάζει, μέσα από λιβάδια με καρφιά και λουλούδια ξεσκισμένα τα χνάρια μας οδηγούν στο σκοτεινότερο μπουντρούμι, όπου πια θα μπορέσουμε ήσυχα να σκοτώσουμε ότι μας σκοτώνει κι αν καταφέρουμε να βγούμε, τότε μόνο θα έχουμε νικήσει για πρώτη φορά όχι προσωρινά, αλλά αιώνια και άφοβα θα κοιτάμε τους μετεωρίτες να περνάνε ξυστά από την ατμόσφαιρά μας δίχως να τρέμουμε, δίχως φόβο γιατί ο θάνατος θα έχει νικηθεί.

(Visited 80 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.