Απ’ άκρη σ’ άκρη

Ήταν από τις τέσσερις γωνιές του κόσμου, κάπως σα βέλη ενώνονταν οι ζωές τους.

Βέλη που ξεκινούν από κάπου πολύ μακριά, διασχίζουν την υδρόγειο και πέφτουν τυχαία το ένα πάνω στο άλλο πάνω στο χάρτη΄ σαν αστέρια σε βροχή του Αυγούστου. Διασχίζουν τα βουνά του Κατμαντού, τις μακρινές Ινδίες με τα πολύχρωμα σάρι και τα πορτοκαλί κάρυ. Στον κόλπο της Βεγγάλης ξαποσταίνουν λίγο να θαυμάσουν τις πριγκίπισσες  στις απογευματινές  βόλτες τους σε κήπους του τροπικού του Καρκίνου και έπειτα ξεκινούν για τα άστρα του βοριά.

Διασχίζουν και όλη την Αραβία, σα γεράκια που τα πιάνει ο γητευτής τους και τα ζωντανεύει στον αιθέρα. Με μεγάλα, περήφανα φτερά περνούν πάνω από Υεμένη, Λίβανο και Παλαιστίνη. Με τη θλίψη του βεδουίνου στα μάτια, και οι γυναίκες τους με λίγο περίσσια θλίψη κάτω απτό ολόμαυρο κολ μολύβι.

Στη Μεσόγειο ένα άλλο βέλος ξεκινούσε απτήν Ελλάδα, αμέριμνο και περιπετειώδες, με κόκκινα, πράσινα, μπλε και λευκά χρώματα και μυρωδιές δυόσμου και βασιλικού. Χωρίς προσδοκίες μα με πολλές ελπίδες και μωβ όνειρα. Και να αναπολεί και να αναρωτιέται ..Τι γλυκιά η μυρωδιά του νυχτολούλουδου και αυτή της άμμου κάτω από την πανσέληνο. Αλλά πιο γλυκιά αυτή του ορίζοντα, όταν ο ουρανός σμίγει ερωτικά και φευγαλέα με τη θάλασσα.

Από την άλλη πλευρά, ένα λεπτό βέλος ξεκινούσε από τη Βραζιλία, από το βρωμερό λιμάνι του Σάντος. Μοναχικό, αποφασισμένο και αμείλικτο. 478d05456d1930687605b08671a9c01eΦαινομενικά ναι, έδειχνε αδύναμο και χλωμό, μα έκρυβε μέσα τέτοια δύναμη και ενέργεια που κατάφερνε και ένωνε τα υπόλοιπα δίχως να το καταλάβουν. Αυτό είχε ως σκοπό να καταφέρει να βγάλει τη φαμίλια απτή φαβέλα και να τη φέρει στη σιγουριά της Ευρώπης και των δημοκρατιών της.

Όταν ξεκινούσαν κανένα δε γνώριζε τη διαδρομή των ζωών τους αυτή, τις πίκρες και τις χαρές που τους έμελλε το κάρμα ή ο Θεός, η μοίρα ή η ενέργεια, όπως θα κατηγορούσε το καθένα αναλογικά.

Μάλλον ούτε και τώρα τη γνωρίζουν, μόνο τη βιώνουν σταδιακά, καθημερινά, μέσα από λόγια, αστεία, φαγητά, αγγίγματα΄ αλλά σ’ αυτό που μπορούν και συμφωνούν και καταλαβαίνουν απόλυτα το ένα το άλλο είναι ένα : το χαμόγελο.

Πρόσωπα μαύρα και άσπρα που περπατούν χέρι χέρι. Μέσα τους πηγάζει ένα και μοναδικό χρώμα, αυτό της αγάπης. Γιατί στην αρχή και στο τέλος είμαστε ένα, ερχόμαστε από διαφορετικές αφετηρίες μα καταλήγουμε όλοι στο ίδιο παιχνίδι. Τα κόκκινα τριαντάφυλλα μας γοητεύουν όλους και ο πορφυρός ήλιος μας δίνει ελπίδα. Και έτσι ακολουθούμε το κάλεσμα των πουλιών, του ανέμου, των πλασμάτων της θάλασσας και των φύλλων των δέντρων που μας στροβιλίζει απ’ άκρη σ ‘άκρη.

(Visited 30 times, 1 visits today)

About Pierrot Le Fou

Just another life traveller

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.