Αστική Μοίρα

Όταν γράφω είναι σαν να χρωματίζω τους τοίχους της παράνοιας μου, αυτής της καταναγκαστικής σκέψης που με θέλει βασιλιά δίχως στέμμα, αφεντικό χωρίς δουλειά. Δεν είμαι εγώ που αναζητάω το κάτι, ούτε είμαι αυτός με τις απαντήσεις, δεν εξουσιάζω τίποτα και μοιάζω πιο πολύ με ένα φύλλο στον άνεμο έρμαιο των αέρηδων . Ο λόγος εκλείπει μπροστά στην καθημερινότητα και όσα με ελκύουν παίρνουν μια ρηχή μορφή ικανοποίησης. Γλώσσες πάνω σε μάγουλα και σιλουέτες που κινούνται σε ρυθμούς κάποιου δισκοθέτη, ο αέναος κύκλος της κατανάλωσης βουλιάζει στην άβυσσο της φαντασίας. Ποιος κρεμάει τα αστέρια στον ουρανό? Ποιος γεννάει τα συναισθήματα? Είναι το άπειρο της νύχτας που συγκρούεται με τα πρέπει της μέρας, και μένεις γυμνός απέναντι στις πιθανότητες, γυμνός από ιδέες από όνειρα από οτιδήποτε θα μπορούσες να έχεις έλεγχο πάνω σε αυτό.

Αν τελικά είμαστε προσημειώσεις σε κάποιον υπολογιστή τότε αυτός ο κόσμος καταρρέει. Όσα είναι τα φώτα της πόλης τόση είναι και η ματαιότητα μας όσο δεν αγγίζουμε τα σώματα, όσο η ψυχεδέλεια παραμένει παράνομη και κυνηγημένη, όσο δεν αναζητούμε το σκοτάδι το μέρος δηλαδή που κρύβονται όλα μυστήρια της ύπαρξης και κάνει τα προβλήματα μας να μοιάζουν ανύπαρκτα. Όχι επειδή δεν υπάρχουν αλλά γιατί εμείς τα δημιουργούμε μέσα από γενιές και γενιές καταπίεσης. Μην πίνεις την τύχη σου αν αυτό είναι το δώρο σου, μην αφήνεις το ταξίδι να πάρει την τροπή που θέλεις στο άγνωστο βρίσκεται η μαγεία.

Αναρωτιέμαι αν θα νιώσουμε ποτέ ελεύθεροι να γίνουμε αυτό που μας προστάζει η αιωνιότητα, αν θα υπάρξει λύτρωση για μας που τα πρέπει επιβάλλονται σαν λυσσασμένα αφεντικά, για μας που η δημιουργία είναι θρησκεία αλλά όχι τρόπος επιβίωσης. Αναρωτιέμαι αν έχουμε βρει τον έρωτα η απλώς ισορροπούμε κάπου ανάμεσα σε αυτόν και το μίσος. Αναρωτιέμαι αν θα δω τον πλανήτη να εκρήγνυται και η ζωή να παίρνει τέλος, με όλη την φτώχεια της όλη την αρρώστια της και την καταπίεση της και αν τελικά θα επιζήσει κάτι αυθόρμητο σαν την φαντασία, αν θα επιβιώσουμε μόνο νοητικά σαν μια ανάμνηση του σύμπαντος. Γιατί μόλις πεθάνουμε όλοι ποιος θα μας θυμάται άραγε? Ίσως οι πλούσιοι που κατάφεραν να μετοικίσουν στον Άρη ίσως αυτοί θα μας θυμούνται και θα κάνουν γιορτές που θα επευφημούν τους γήινους για την αφοσίωση τους στον πολιτισμό την επιστήμη και την θρησκεία που χάρη σε αυτά μπορούν να βρίσκονται εκεί καθώς κοιτούν στον ουρανό τους, την σπασμένη σε κομματάκια γη που λάμπει από το φως του ήλιου.

(Visited 98 times, 1 visits today)

2 comments:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.