Γι’αυτούς που δεν υποκλίνονται στη μετριότητα

Πάντα ζήλευα τους ανθρώπους στο μετρό που έχουν πάνω τους μόνο κινητό καπνό και ακουστικά. Πάντα αναρωτιόμουν που άραγε να πετάγονται για να μην χρειάζεται να κουβαλήσουν κάτι μαζί τους.

Πάντα ζήλευα τους ανθρώπου που πηγαίνουν οργανωμένοι στη θάλασσα και που ακούραστα φροντίζουν.

Ζήλευα κι αυτούς που ζητούσαν φροντίδα βέβαια και πάντα αναρωτιόμουν πόσο εύκολο τους είναι.

Θυμάμαι να ζηλεύω αυτούς που λένε πώς νιώθουν και δεν γνώριζα πόσο δουλειά είχε αυτό από πίσω.

Μετά έμαθα ότι δεν γεννήθηκαν έτσι, κανένας γονιός δεν τους το έμαθε παρά μόνο η ανάγκη τους για φροντίδα.

Ποτέ μα ποτέ όμως δεν ζήλεψα αυτούς που είχαν χρόνο, γιατί πίστευα πως όταν θέλεις βρίσκεις χρόνο και τελειώνει εκεί η κουβέντα. Τώρα πια όμως ζηλεύω αυτούς που έχουν χρόνο.. Με μεγάλη θλίψη κατάλαβα πως δεν έχουμε όλοι τον ίδιο χρόνο και είναι λίγο σοκαριστικό γιατί με ξεβόλεψε αρκετά αυτή η νέα μου ανακάλυψη.

Καμάρωνα τους ανθρώπους που διεκδικούσαν και μπροστά στις πιο άβολες και δύσκολες στιγμές τους είχαν το θάρρος να υποστηρίξουν αυτό που γνωρίζουν ότι αξίζουν. Αυτοί οι ίδιοι, που είναι σκλάβοι μέσα στην ελευθερία που έχουν επιλέξει, να βρίσκουν το κουράγιο να αντιληφθούν αυτό που αξίζουν και να προσπαθούν να το επικοινωνήσουν. Απίστευτο…..

(Visited 3 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.