Δημιουργώντας ένα Νόημα

 <<Διάβασα μια θεωρία κάποτε, ότι η ανθρώπινη νοημοσύνη είναι σαν τα φτερά του παγονιού. Απλώς μια υπερβολική επίδειξη που προορίζεται για να ελκύσει το ταίρι του. Όλη η τέχνη, η λογοτεχνία, λίγο από Μότσαρτ, Γουίλιαμ Σέξπιρ και το κτίριο Εμπάιρ Στέιτ είναι απλώς μια περίτεχνη τελετή ζευγαρώματος. Ίσως δεν μετράει το ότι έχουμε καταφέρει τόσα πολλά για τον βασικότερο από τους λόγους. Αλλά φυσικά το παγόνι ίσα που μπορεί να πετάξει. Ζει στην λάσπη, τσιμπώντας έντομα από την κοπριά, παρηγορώντας τον εαυτό του με την τρανή του ομορφιά. Έχω καταλήξει να σκέφτομαι την συνείδηση σαν φορτίο, ένα βάρος και τους έχουμε γλιτώσει από αυτό. Άγχος, αυτό απέχθεια, ενοχή.>>   

Westworld

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Αυτή η αμυδρή συνείδηση του ότι είμαστε ζωντανοί πάνω σε αυτόν τον πλανήτη που περιστρέφεται, άσκοπα, στον κρύο και άπειρο γαλαξία, δεν μας δίνει ένα αξίωμα μικρών θεών?

Παράλληλα όμως είμαστε εδώ, παρά τον διαχωρισμό μας από τα υπόλοιπα όντα, παρά την επίγνωση της καταπληκτικής αυθεντικότητας μας που ξεχωρίζει από την φύση με κάποιο μεγαλείο, είμαστε παγιδευμένοι σε ένα σώμα με καρδιά και πνεύμονες, σερνόμαστε σαν σκουλήκια και είμαστε τροφή για σκουλήκια, περιμένοντας την στιγμή που θα σαπίσουμε λίγα μέτρα κάτω απ’ το έδαφος, για πάντα.

Μόνος σε αυτήν την ταράτσα, αποκομμένος από του ανθρώπους νιώθοντας ένα με το όλο, τι τραγικότητα. Αυτή η λαχτάρα για ένωση με τα πάντα κι από την άλλη μια ίση και αντίθετη λαχτάρα για μοναδικότητα και διαφορετικότητα.

Ο άνθρωπος ζητάει το αδύνατο, πάλλεται ανάμεσα σε δύο άκρα, αυτά του διαχωρισμού και της ένωσης, προσπαθεί να κρατήσει την ζωντάνια που νιώθει μέσα από την δημιουργικότητα της μοναχικότητας του, έχοντας την αφόρητη αίσθηση της αποκοπής από το σύνολο, που διαφορετικά η σύνδεση με αυτό τρέπει την ατομικότητα του σε ασφυξία.

Τι είναι η ζωή αν όχι μια συνεχόμενη πορεία διαδοχικών διαχωρισμών και ενώσεων, με πρώτη και κύρια αυτήν της μήτρας, ύστερα συνεχίζεις, διαχωρίζεσαι από ανθρώπους, από παλιούς εαυτούς ακόμα κι από το ίδιο σου το εγώ και ενώνεσαι με νέες πραγματικότητες. Διαχωρισμός και ένωση, τι δεν χωράει ανάμεσα σε αυτά τα δύο?

Η πεμπτουσία του ανθρώπινου γένους ίσως να είναι τελικά η γέννηση του. η πραγματική του γέννηση, ο διαχωρισμός του από την μήτρα, το μέρος εκείνο όπου όλα είναι ειδυλλιακά και δεν χρειάζεται να προσπαθεί, να σκοτίζεται, όλες του οι ανάγκες καλύπτονται αυτόματα μέσω της ένωσης με αυτή.

Μα στην πραγματική ζωή τα πράγματα δεν είναι έτσι, δεν υπάρχει ξεκούραση για τους φτωχούς, κι ίσως αυτό είναι το τραύμα μας, θέλουμε να γυρίσουμε στην ειδυλλιακή κατάσταση της μήτρας μακριά από την ταλαιπωρία του μόχθου της καθημερινότητας.

Όμως ο σκοπός δεν είναι αυτός, ο σκοπός είναι η γέννηση έξω από το ιδανικό που δεν χρειάζεται να προσπαθούμε για τίποτα.

Αυτό δεν κάνανε κι όλοι οι επικοί άνθρωποι? Αυτό δεν έκανε ο Οδυσσέας με τους αργοναύτες μπροστά στις συμπληγάδες πέτρες? Οι τεράστιοι βράχοι άνοιγαν και κλείνανε σαν κόλποι που συσπώνται και οι αργοναύτες κάναν κουπί ώσπου το πλοίο βγήκε αλώβητο από την άλλη μεριά εκτός από την πρύμνη, σαν να λέμε τον ομφάλιο λώρο. Αυτό δεν κάνει ο Όμηρος? Περιγράφει την γέννηση μέσα από τους κόλπους μιας πάσης φύσεως μάνα στην ελευθερία του έξω κόσμου.

Αυτό δεν κάνει και ο Πλάτωνας στον μύθο του σπηλαίου, που είναι η ίδια η μήτρα, όπου οι άνθρωποι επαναπαυμένοι απλώς μιμούνται αλυσοδεμένοι από τις ανέσεις τους?

Καμία σχέση δεν έχει αυτό με τον πραγματικό κόσμο, τον κόσμο που υπάρχει εκεί έξω, για να τον δει κανείς θα πρέπει να ελευθερωθεί από τις αλυσίδες και να γεννηθεί. Να βγει έξω από την σπηλιά, έξω από την μήτρα και να τυφλωθεί από το φως του ήλιου κι ύστερα να αρχίσει να αντιλαμβάνεται όσα υπάρχουν, για να συνειδητοποιήσει τελικά πως η ζωή της σπηλιάς δεν είναι η αληθινή.

Την γέννηση αυτή περιγράφει ο Baba Aziz με τον πιο μαγικό τρόπο λίγο πριν τον θάνατο του, τον γάμο του με την αιωνιότητα. Ο Baba Aziz λέει:

Αν κάποιος έλεγε στο νεογέννητο μέσα στο σκοτάδι της μήτρας ότι εκεί έξω υπάρχει ένας κόσμος φωτός, με πελώρια βουνά και απέραντες θάλασσες κυματοειδής κοιλάδες και πανέμορφους ανθισμένους κήπους, ρυάκια, έναν ουρανό γεμάτο αστέρια και έναν πυρακτωμένο ήλιο, κι εσύ απέναντι σε όλο αυτό το μεγαλείο παραμένεις κλεισμένος σε αυτό το σκοτάδι. Τότε το αγέννητο παιδί μη γνωρίζοντας τίποτα από αυτά δεν θα πίστευε τίποτε. Το ίδιο συμβαίνει και με μας όταν αντιμετωπίζουμε τον θάνατο, γι’ αυτό φοβόμαστε.

Γιατί η αποκοπή από την μήτρα είναι κι αυτή ένας θάνατος, ένας διαχωρισμός που όμως οδηγεί στην γέννηση μέχρι την τελική αποκοπή από την ζωή και την ένωση με την αιωνιότητα.

Ο φόβος πάντα προέρχεται από την άγνοια μας για τον κόσμο, για αυτό που δεν γνωρίζουμε. Τρομαγμένοι από αυτό που υπάρχει και δεν καταλαβαίνουμε προτιμούμε την ασφάλεια της μήτρας που μας καθηλώνει, στην σιγουριά μιας αδιάλλακτης κατάστασης, μακριά από την αβεβαιότητα και το μεγαλείο που υπάρχει κι έστω αμυδρά μπορούμε να αντιληφθούμε.

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η φωτογραφία είναι του Kertesz,

Για το κείμενο εμπνεύστηκα από τις θεωρίες του Otto Rank, Trauma of the Womb και fear of death – Fear of Life

(Visited 256 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.