εναν αιωνα μετα κι εναν αιωνα πριν.

ηχογραφώ τις ανάσες των πρωινών κυμάτων, τα όνειρα δίπλα στη θάλασσα δεν έχουν υπόσταση ούτε δέρμα, ξεφλουδίζονται όπως τα γινομένα φρούτα και τα ζουμιά τους χύνονται, πάνω στα κλειστά απο τη νύστα μάτια.

Κοντά στο αλάτι βρίσκονται και οι βράχοι που δε βολεύονται ποτέ κι όλο θέση αλλάζουν και υπόσταση.

Όπως γυρνουσάμε τοτε σαν εραστές και έχοντας ο καθένας στο δέρμα του λίγο απ το δέρμα του άλλου, ψυθίρισες πως καλοκαίρι γεννήθηκε ο έρωτας, γυμνός κι άρχισε να πετά όπως τα έντομα τρυπώνουν στα χωράφια.

Τότε σε κοίταξα κι εγώ κι έσταζες μέλι, ήθελα κάτι να σου πω, αλλά δεν είπα τίποτα, ηρθα κοντά και έγλειψα, τη γλύκα που μου χάριζες.

(Visited 28 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.