ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ

Κάποιος Χριστός,  πάνω απ’ το κεφάλι καρφωμένος να κοιτά με πειθήνιο βλέμμα

Λευκός θάλαμος, έντονο φως

Η παρουσία της μητέρας απαγορευμένη μα οι κραυγές της ακούγονται έξω απ’το δωμάτιο, σε μια άλλη διάσταση.

Τα νύχια της μπήγονται στην ξύλινη πόρτα,  τη σκίζουν βασανιστικά κι εσύ θυμάσαι τη μυρωδιά της .. σε καθησυχάζει για λίγο

 

Συνεχίζεις. Τη φωνάζεις κι άλλο παρόλο που σε ανατριχιάζει ο ήχος αυτός στην πόρτα

Σίγμα το σχήμα που πήρε το σώμα σου, τελικό. Νομίζεις ότι θα κρατήσει για πάντα

‘Τι σε προβληματίζει, που νιώθεις τον πόνο?’ Ρωτά ο Χριστός από πάνω, και εσύ τον κοιτάς ανάποδα καθώς γυρίζει το κεφάλι σου και το μέτωπό αγγίζει το μαξιλάρι

-κάπου μέσα, απροσδιόριστα, στην κοιλιά

 

Το αίμα που σου πήραν τότε ξεχύθηκε από παντού. Τα δοχεία του Παίδων ήταν χάρτινα και έλιωσαν

 

Πήρε περίεργες μορφές πάνω στα λευκά σεντόνια και κατάχαμα. Προσπάθησες να το μαζέψεις αλλά δεν μπόρεσες

 

Έβλεπες τα σαλάχια του αίματος σου να κολυμπούν στο πάτωμα, τα πλακάκια ο βυθός τους

 

Και κολυμπούσαν, και κολυμπούσαν

 

Κι άλλα σαλάχια! Στα σεντόνια! Μερικά στο μαξιλάρι σου έγνεψαν να πας μαζί τους

 

Μήπως και απαλλαχτείς από τον πόνο, από τις ακατάπαυστες  ερωτήσεις του Χριστού

τις ψυχρές νοσοκόμες

(Visited 56 times, 1 visits today)

About Pierrot Le Fou

Just another life traveller

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.