Ζωή προ-αστείων

Αναμμένα τζάκια,

γεννάνε ασθματικά παιδιά,

γέροι πέφτουν στις βεράντες και κράζουν ασυναρτησίες,

 πουλιά κελαηδούν και τα κόκαλα μας τρίζουν,

πελώρια σπίτια χτίζουν και τα χέρια τους τρίβουν,

τον ήλιο μας κρύβουν

και η ζωή περνά

σαν θλιμμένη ταινία,

άλλοτε αστεία και άλλοτε κρύα,

άλλοτε θερμή κι άλλοτε μαγεία,

άλλοτε χαρά και άλλοτε στα εξωτερικά ιατρεία,

σαν σε καραντίνα με μια καραμπίνα,

να απειλείς πως θα γράψεις ποίημα

κάνοντας παντομίμα στο κύμα,

είναι κρίμα,

ακούγομαι εξωγήινος,

μυρίζω άνθρωπος,

γεννήθηκα γυρίνος,

έγινα βάτραχος,

ψυχεδελικός μέσα στην κατσαρόλα

μη με φας,

γλύψε με και θα στα δείξω όλα,

τρέχω στων ποντικιών τον αγώνα

δεν υπάρχει χώρος στα πνευμόνια,

και το λίγο οξυγόνο των αγγείων

το σπαταλάω στην ζωή πρό-αστείων.

(Visited 116 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.