Η αιώνια ρουτίνα ενός ταπεινού μυαλού

  Σάββατο μεσημέρι, κοιτάς τον καθρέφτη και τον καλημερίζεις με μία οδοντόβουρτσα στο στόμα. Τι όμορφο που είναι το Χαλάνδρι όταν έχει λιακάδα. Ο ήλιος κάνει πιο υποφερτή την κατατάλλα απίστευτα βαρετή βόλτα με τον σκύλο, τον οποίο οφείλεις να βγάλεις εσύ αφού οι ανεπρόκοποι οι γονείς σου είναι στις δουλειές τους. Στο ρέμα θα κάτσεις σε ένα παγκάκι με έναν χορταστικά ενοχλητικό γέρο που θα μιλάει με σοφία βγαλμένη απ’ τη ζωή και ατάκες του τύπου “παντρέψου αυτήν που σ’ αγαπάει, όχι αυτήν που αγαπάς”. Η γυναίκα του, αν υπάρχει, θα είναι από κείνες τις γριές που όλο γκρινιάζουν και βάζουν τα χρυσά σκουλαρίκια για να πάνε στο περίπτερο, απ’ το οποίο δεν θέλουν να αγοράσουν κάτι, αλλά να κλέψουν μία δύο κουβέντες από κάποιον που δεν αποτελεί τηλεοπτική περσόνα και δεν είναι πίσω από το γυαλί της τηλεόρασης.

  Γράφεις στη μπούτσα σου τον γέρο, προχωράς, λύνεις το λουρί του σκύλου πιστεύοντας πως είναι πιστό και δεν θα φύγει, ξεχνώντας ότι είναι θηλυκό. Κανένα θηλυκό δεν είναι πιστό, ο γέρος πρέπει να στο είπε κι αυτό. Τις επόμενες ώρες προσπαθείς να πιάσεις το σκυλί για να πας σπίτι. Τα παρατάς και πας να πάρεις τσιγάρα σκεπτόμενος “Έλα μωρέ πού μπορεί να πάει το γαμίδι το σκυλί; Σε 5 θα είμαι πίσω ούτως ή άλλως”. Ξάφνου φαεινή ιδέα εισβάλει στην κούτρα σου. Θα πας σπίτι, θα αράξεις και όταν έρθουν οι δικοί σου και ρωτήσουν “Πουν το σκυλί;” εσύ θα πεις “Ποιο σκυλί; Δεν έχουμε σκυλί. Πάλι τα δικά σας λέτε; Τα φάρμακά σας τα πήρατε;”.

Αλλά δεν θα το κάνεις αυτό. Ανταυτού θα πας να κυνηγήσεις το σκυλί, ώσπου να κουραστεί και να το δέσεις, όταν πια θα έχει πέσει ο ήλιος και το Χαλάνδρι δεν θα είναι όμορφο.

(Visited 22 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.