Η λευκή πληγή

Το σημάδι θα ‘ναι πάντα εκεί,
να θυμίζει μια γλυκιά ή πικρή στιγμή,
στην οποία μπορεί να μην ήσουν καν εκεί.
Κάπως έτσι το παρελθόν στιγματίζει το παρών
κι η μνήμη σκοτώνει τη ζωή.

Μια σταγόνα άσπρης μπογιάς σε μαύρη,
ένα ξεβαμμένο τατουάζ που επιμένει,
μια ουλή πιο λευκή κι απ’ το δέρμα της,
μια κηλίδα αίματος στο λευκό σεντόνι.
Οτιδήποτε αγνό περιμένει να σημαδευτεί για να ξεχωρίσει!

Στιγμές σημαντικές ή ασήμαντες χαράσσονται σε σώματα και μυαλά,
καθετί ζωντανό φέρει σημάδια.
Μόνο στη μήτρα ή στο τάφο παραμένει κανείς καθαρός,
μυρίζει ναφθαλίνη το αγνό νεογνό,
μυρίζει μούχλα ο θάνατος.

Για κάτι τόσο δα μικρό
χρόνια χάνονται στη δίνη της οργής,
ακόμα κι όταν το περιφρονείς
συμβιβάζει τη στιγμή σε κάτι μικρότερο της,
τουλάχιστον προς στιγμήν…

Στην εμφάνιση του φέρνει νοσταλγία ή δηλητήρια,
που μολύνουν το ψέμα με αλήθεια,
μέχρι η αλήθεια να γίνει ψέμα,
και το σημάδι κομμάτι σου.
Μέχρι να γίνει εσύ!

Σε παρακαλώ αγάπη μου,
μάθε να το αγαπάς ή να το αγνοείς,
γιατί όσο κι αν αλλάξεις αυτό θα είναι εκεί,
να σου αφηγείται ιστορίες
για έρωτες που παραλίγο να ξεχάσεις…

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

(Visited 64 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.