Η Μικρή Φωνή

Δεν σε άκουσα όταν μου είπες πως νιώθεις χαμένη.
Δεν συντονίστηκα με την θλίψη που ένιωθες, παρά την προσπέρασα κι αυτήν σαν όλα τα άλλα, με ένα βλέμμα σαν αυτό που δίνουν τα μάτια όταν νιώθουν άβολα.
Την προσπέρασα με ένα απλό “όλα θα γίνουν ξανά” ,την απέτρεψα στερώντας της το δικαίωμα να υπάρχει ως κάτι ξεχωριστό, ως κάτι που έχει αξία και απαιτεί προσοχή.
Δεν σε άκουσα όταν μου έλεγες οτι προσπαθείς να κρατήσεις την ανάσα σου δυό και τρείς φορές παραπάνω από αυτό που αντέχεις, και αυτό δεν σε πειράζει.
Έχεις πια εξοικιωθεί με το αίσθημα της ασφυξίας.
Τώρα που όλα έλαμψαν γύρω, τώρα που βλέπεις ξανά χρώμα και οι ήχοι ακούγονται καθαροί, τώρα κρατώ τα αφτιά μου ανοιχτά.
Ξέρω πως είναι περαστικά τα άγρια.
Να βγάλω δόντια όταν ξαναέρθουν και να τους γρυλίσω.
Ξέρω πως τώρα και να μην σε ακούσω, θα φωνάξεις επιτέλους πιο δυνατά.

(Visited 45 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.