Η σκατόγρια

 Έχω γίνει πιο αδύναμη. Κάθε μέρα το καταλαβαίνω. Πέρσι το χειμώνα ένα τόνο ξύλα έκαψα στο τζάκι. Ένα τόνο κουβάλησα κούτσουρο κούτσουρο απ’ την αυλή στο σαλόνι. Ακόμα και τα μεγάλα τα βαριά. Μόνη μου. Τώρα απλά ελπίζω να έρθει από δω ο μικρός μπας και με βοηθήσει. Αλλιώς τα μεγάλα κούτσουρα θα μείνουν για του χρόνου και έπειτα αν δεν έρθει ούτε τότε για την επόμενη χρονιά. Τις προάλλες παραπάτησα. Μπλέχτηκε το πόδι μου με το χαλάκι. Δε μπόρεσα να κρατηθώ στα πόδια μου. Σχεδόν ένα μήνα μετά οι μελανιές ακόμα εκεί ήταν, στα πρησμένα γόνατά μου. Ξεχνάω πλέον. Στην καλύτερη απλά θα ξεχάσω να πάρω τα χάπια μου, αλλά συνήθως ξεχνιέμαι και παίρνω το ίδιο χάπι δύο, μπορεί και τρεις φορές τη μέρα. Όταν το είπα στην κόρη μου εκείνη άρχισε να μου φωνάζει πως πρέπει να τα σημειώνω και να μην το κάνω αυτό γιατί δεν κάνει, αλλά πού να το σημειώσω; Θα το ξεχάσω κι αυτό. Ξεχνάω και τηλέφωνα ακόμα. Πάντα θυμόμουν τηλέφωνα όταν ήμουν πιο μικρή. Όλα απ’ έξω τα ‘ξερα, όλοι εμένα ρωτάγαν. “Ποιο είναι το τηλέφωνο αυτού;” και “Ποιο είναι το τηλέφωνο του άλλου εσύ που τα θυμάσαι;” Ίσως γι’ αυτό να τα ξέχασα. Άδειο πια το σπίτι ποιος να με ρωτήσει; Και είναι μεγάλο σπίτι. Πρέπει να το καθαρίζω μόνη μου. Πώς να ανέβω τις σκάλες; Και ντάξει, πες τις ανέβηκα με τη βοήθεια των χεριών μου σα ζώο. Το κατέβασμα είναι που φοβάμαι πιο πολύ. Και πρέπει να το καθαρίσω το σπίτι.

 Κάθε φορά που πέφτω για ύπνο τακτοποιώ τα πάντα στο δωμάτιο. Στο συμμάζεμα δεν ήμουν ποτέ καλή όπως στο μαγείρεμα. Αλλά πλέον όλα πρέπει να είναι στη θέση τους στο δωμάτιο. Γιατί αν πάθω κάτι μες το βράδυ και χρειαστεί να έρθει ένας γιατρός;

(Visited 21 times, 1 visits today)

2 comments:

  1. καλαααα καλααα κάτσε να γεράσεις φίλε να δείς τι παίζει , αυτή μπορεί να έχει καλή καρδιά πάντως.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.