Θα παίξεις μαζί μου;

Ξυπνάς και είσαι στο πάτωμα στην μέση ενός κατάλευκου δωματίου. Σηκώνεσαι αργά. Είσαι χαμένος. Η μόνη σου ανάμνηση απ’ αυτό το μέρος είναι σκηνές από ταινίες που έχεις δει. Γι αυτό περίμενες το δωμάτιο να είναι άδειο και εσύ να τρελάθηκες. Αλλά δεν είναι έτσι. Στο δωμάτιο υπάρχουν 4 πόρτες. Το μόνο που βλέπεις είναι 4 πόρτες. Ίδιες. Ολόιδιες η μία με την άλλη. Ίδιο μέγεθος, ίδιο χρώμα. Σκέφτηκες ότι θα είναι άσπρες όπως όλο το υπόλοιπο δωμάτιο. Ναι, είναι άσπρες. Δύσκολα ξεχωρίζουν απ’ τους τοίχους. Ευτυχώς γυαλίζει το ασημένιο στρογγυλό πόμολο τους και η κλειδαριά ακριβώς από κάτω του.
Πάντα έβρισκες συναρπαστικές εφευρέσεις τις πόρτες. Κρατούν την είσοδο στην απεριόριστη φαντασία. Πριν ανοίξεις οποιαδήποτε πόρτα, ένας κόσμος γεμάτος με πιθανότητες, βρίσκεται ακριβώς από πίσω τους. Και είναι εκεί μέχρι να τις ανοίξεις και συνειδητοποιήσεις τι βρίσκεται. Τέτοιες δυνατότητες φέρνουν στο μυαλό σου. Και όμως μια κλειδαριά, μπορεί να σε σταματήσει απ’ όλα αυτά. Αυτή το ελέγχει. Σε σταματάει ή σ αφήνει να δεις μέσα της.
Τώρα σκέφτεσαι τι θα κάνεις μ’ αυτές τις πόρτες που βλέπεις. Αναρωτιέσαι αν είναι κλειδωμένες. Όλες, οι μισές, η μόνο μία. Για κάποιο λόγο πλησιάζεις την τρίτη αλλά δεν θες να την ανοίξεις. Αν δεν έχεις δει τι έχει η πρώτη να μην καταλάβεις τι γίνεται. Μάλλον θα πρέπει να ξεκινήσεις απ’ την αρχή. Αλλά μπορεί να μην έχουν συνέχεια. Αυτοτελείς ιστορίες. Κάθε δωμάτιο μια ξεχωριστή εμπειρία. Ή ανάμνηση. Δεν είσαι σίγουρος για το τι πρόκειται. Και γιατί δωμάτιο; Μπορεί να ανοίξεις και να δεις την αυλή σου. Ή την αγαπημένη σου παραλία. Του χωριού σου ας πούμε. Τώρα ενθουσιάστηκες. Τρέχεις γρήγορα στην πρώτη. Αποφάσισες να το πάρεις απ’ την αρχή και μετά μία μία και τις υπόλοιπες. Είσαι έτοιμος. Παρακαλάς να μην είναι κλειδωμένη. Δεν είδες τίποτα σε κλειδί στο δωμάτιο. Πιάνεις το πόμολο και… Ώπα ώπα! Κάτσε..
Κάπου είχες διαβάσει εκείνη την έρευνα για το τι συμβαίνει όταν περνάς μέσα από μια πόρτα. Πώς όμως το λέγανε; Α ναι τώρα θυμήθηκες. «Doorway effect». Τόσες φόρες σου είχε τύχει. Κάθεσαι στο γραφείο σου στο σπίτι. Κάτω από μια στοίβα χαρτιά, βρίσκεις μια βρώμικη κούπα που δεν μπορείς να θυμηθείς από πότε είναι. Καλύτερα να την πλύνεις. Σηκώνεσαι, βγαίνεις έξω απ’ την πόρτα του δωματίου σου κοιτώντας προς την κουζίνα. Μέχρι την στιγμή που θα φτάσεις στην κουζίνα έχεις ξεχάσει γιατί σηκώθηκες εξ’ αρχής. Ξαναγυρνάς. Κάθεσαι στο γραφείο σου και τότε σου έρχεται πάλι. Η κούπα. Αν συμβεί το ίδιο τώρα τι θα κάνεις. Η έρευνα το είχε γράψει καθαρά. «Walking through doorways causes forgetting.» Αυτός ήταν και ο τίτλος. Εσύ δεν το θέλεις αυτό όμως. Φαντάσου να ανοίξεις μια πόρτα και να ξεχάσεις τι θέλεις ή τι άφησες πίσω σου. Να ξεχάσεις τελείως τις άλλες πόρτες και να μείνεις μόνο σ’ αυτήν. Είναι ρίσκο αλλά θα το κάνεις. Ναι, είσαι σίγουρος. Θες να δεις όλες τι κρύβουν. Ακόμα και αυτές που δεν έχουν τίποτα μέσα. Σ’ αυτές τουλάχιστον θα σου έρθει ένα ρεύμα. Ήρθε η ώρα. Θα την ανοίξεις επιτέλους;
Όμως τώρα θα γίνω εγώ ο σιωπηλός παρατηρητής. Θα κάνω εγώ αυτό που κάνεις εσύ τόση ώρα. Δεν ξέρω πόσο χρόνο μου πήραν εμένα αυτές οι σκέψεις, αλλά έχω πολύ χρόνο να περιμένω τις δικές σου. Ούτως ή άλλως εσένα έβλεπα εκεί τόση ώρα. Θα μου πεις τι είδες;

(Visited 39 times, 1 visits today)

One comment:

  1. Τον τρόπο με τον οποίο ο ιδιώτης βλέπει το πλήθος δείχνει ένα μικρό πεζογράφημα του Ε.Τ.Α. Χόφμαν. Το κομμάτι λέγεται Des Vetters Eckfenster. Είναι δεκαπέντε χρόνια παλιότερο από το διήγημα του Πόε κι αποτελεί μια από τις πρώτες απόπειρες να συλληφθεί η εικόνα του δρόμου μιας μεγαλύτερης πόλης. Αξίζει να σημειωθούν οι διαφορές ανάμεσα στα δύο κείμενα. Ο παρατηρητής του Πόε κοιτάζει μέσα από το παράθυρο ενός δημόσιου καταστήματος· του Χόφμαν αντίστοιχα είναι εγκατεστημένος στο σπίτι του. Ο παρατηρητής του Πόε υποκύπτει σε μια έλξη που εντέλει τον παρασύρει στη δίνη του πλήθους . Αντίθετα ο χαρακτήρας του Χόφμαν είναι παράλυτος· δε θα μπορούσε να ακολουθήσει ο ίδιος το ρεύμα, τη ροή του πλήθους ακόμα και αν το ήθελε. Μένει όμως μάλλον ανέγγιχτος από αυτό το πλήθος όπως του υπαγορεύει η θέση του σε ένα διαμέρισμα ορόφου. Από εκεί επιθεωρεί το πλήθος. *
    * Απόσπασμα από το βιβλίο του Βάλτερ Μπέντζαμιν, Μπωντλαίρ: ένας λυρικός στην εποχή του καπιταλισμού.

    Στον Πόε για να αλλάξει κατάσταση περνάει από μια πόρτα και μετά ναρκωμένος από το θέαμα του πλήθους ξεχνάει πλήρως τη προηγούμενη κατάσταση που ήταν απλός παρατηρητής, οδηγούμενος ενστικτωδώς από πόρτα σε πόρτα. ‘Οταν η πόρτα δεν είναι επιλογή, όπως στον Χόφμαν μένει πάντα ένα παράθυρο· ένας παρατηρητής. Εσύ είσαι στο παράθυρο και μας ρωτάς τι είδαμε αλλά μόλις περάσουμε δεν θα μπορούμε να σου πούμε. Θα τα χουμε ξεχάσει όλα όσα συνέβησαν πριν περάσουμε τη πόρτα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.