Καθαίρεση

Μ’αγαπούσες κι άνθιζαν
νυχτολούλουδα απ’ το τσιμέντο

η Αθήνα τα βραδιά σκεπαζόταν απ’ άρωμά τους
οι δρόμοι της ξαναγεννιόντουσαν

Με τον καιρό έγιναν ένα με τον ορίζοντα
εισέβαλαν στα σπίτια,
τα νυχτόβια πλάσματα μεθούσαν από την ιαματική ομορφιά τους

Μεγάλωναν συνεχώς,
το φύλλωμα τους εισέβαλε βίαια στις ζωές
κάλυψαν τους καθρέφτες και τα παράθυρα

Μέχρι που έκρυψαν τον ήλιο.

Η πόλη ντύθηκε στο σκοτάδι
και οι άνθρωποι ξέχασαν την όψη τους

Ανέλαβα την ευθύνη μου,
έτρεξα στους δρόμους
ξεριζώνοντας νυχτολούλουδα με τα νύχια

Ως το πρωί τα χέρια μου είχαν γεμίσει
αίμα και πέταλα.
Ο ήλιος όμως ξετρύπωσε

(Visited 64 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.