“Μάθε στην θάλασσα”

Πειρατής να γίνεις μάτια μου.
Πειρατής όταν αυτοί κοιμούνται και να μου κλέβεις τις ανάσες.
Τόσο απλά, τόσο στιγμιαία να ζεις από μένα. Να ζω από σένα και η αλήθεια να χορεύει γύρω μας.
Το λάθος να μας καθορίζει. Τι γελοίο. Οι λέξεις δεν καθορίζουν, μα μας δίνουν τροφή για την παράνοια του καναπέ μας.
Εκεί που ξαπλώνουμε κουρασμένοι από τον κόσμο τους και τους δημιουργούμε τον δικό μας. Αυτόν που τον ληστεύομαι στην φωτιά, σε κάθε στιγμή.
Του περνούμε τις ανάσες για να έχουμε το καλημέρα το πρωί. Αυτό που έχουμε πριν ξεκινήσουν αυτοί να ακούγονται. Αυτό που έχουμε στην αρχή.
Κατάλαβες?
Γίναμε η αρχή των ονείρων και οι κυνηγοί τους.
Τόσο ωμά και στιγμιαία.
Τόσο στιγμιαία που στο διάβα μας, ασπίδες βρίσκουν από κάποιον ακήρυχτο πόλεμο.
Τον πόλεμο των χρωμάτων.
Ωραίες αλχημείες, εθιστικά συμβάντα..

-Παράνοια#23

(Visited 76 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.