Μαγικό

Ένας χάρτης πορφυρός που κρύβει μέρη
του θανάτου μια σκιά στο πέρα πέλαγος
ένα δροσερό σταφύλι, καλοκαίρι
κι ένα γόνατο κλειστό, στο δίχτυ κέλυφος

κουπιά ανίκανα με μούχλα καμωμένα
μες σε βάρκα που ‘χει σταματήσει από καιρό
είχα στα χέρια μου τα πάντα κρατημένα
λίγο χιόνι λίγο ήλιο κι ουρανό

Θα ‘ρθει και σε σένα κάποιαν ώρα
περνάει και κλέβει τις ανάσες
απ τα στόματα

δε τον λένε θάνατο ζωή τον λένε τώρα
δίνει μια σκέψη μια καρδιά
και δυο ονόματα

κατάπιες δάκρυα από μάτια παπαγάλου
νύχτα πανσελήνου και ώρα βραδινή
ήταν σημάδι ενός έρωτα μεγάλου
μια μέρα πιο λευκόχρυση σχεδόν παντοτινή

θα το βρεις το δικό σου μονοπάτι
θα χάνεις θα κερδίζεις θα αγαπάς
μοιράζει στο καθένα από ένα κάτι
κι εσύ με αυτό το κάτι τριγυρνάς

(Visited 247 times, 1 visits today)

2 comments:

  1. Δεν ξέρω πώς να βρω να σχολιάσω
    Στον χώρο που ενδείκνυται κι αρμόζει
    Η αλήθεια είναι κουβέντα πάω να πιάσω
    Μα η πινακίδα comment απάνω μου δεσπόζει.
    Ήλιος και χιόνι κι ουρανός
    Γαλήνη
    και
    σιωπή
    Τέτοια που ακούς να βραζουνε
    Οι ώριμοι καρποί,
    Με ανθοφορία ακριβη,
    Σ’ ολοδική σου χώρα:
    Παλιά τους λέγαν συτριβή
    Συντροφιά τους λέν τωρα.

    1. Δεν μου ήρθε καμιά έμπνευση και είπα να αναμετρηθω
      Κουβέντα πήγα για να πιάσω
      Μα Να που χρειάζεται να εξηγηθώ.
      Όσο κι αν φως σε αβύσσους φέγγει η τέχνη
      Κρατώ μια συμβουλή παλιά
      Ποτέ αν τέχνη αγάπησα
      Ποτέ αν τέχνη με άγγιξε
      Ποτέ αν λίγο ακόμα έφεξε
      Ποτέ να μην το λέω στον καλλιτέχνη
      Να μην μιλήσουμε με λόγια
      Παρά μόνο
      Αν είναι λέξεις από μούσα αγγιγμενες

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.