Μακρινη Γυναικεια Συντροφια

Σε θυμαμαι πως μου χαμογελαγες
ενω δε χαμογελουσες συχνα.
Η δυναμη των ματιων σου
μου δειχνε ενα δρομο
ανοιχτο
η παρουσια σου μακρινη,
απομακρυνεται
αφηνοντας νοσταλγια
πονο
και στιγμες μιας ομορφιας
που δε θα ξαναγευτω
απ τη λαμπερη ψυχη σου.
Σε θυμαμαι
ξαπλωμενη στην αγνοτητα
μες στο μικρο μας σπιτι
στο μεγαλο νησι.
Το σπιτι μπροστα στον Κοσμο.
Τωρα πια δεν ειμαι
εκει να με κοιτας.
Ουτε κι εσυ εδω να σου
κρατω τα χερια
κατω απ τον φεγγαρενιο
ουρανο. 
Νεες μερες ξημερωσαν
και οι εποχες γοργα αλλαζουν.
Και οι μερες τωρα ανηκουν
στον καθενα
οχι πια
και στους δυο μαζι.
(Visited 31 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.