Μαύρη Θάλασσα

Είναι πολύ όμορφο να αγαπάς κάποιον και εξίσου άσχημο να μην σ' αγαπά.
Η έλλειψη ολοκλήρωσης του συναισθηματος που κατά κόρον γεμίζει και συνδέει τους ανθρώπους γίνεται μαύρο πέπλο για την ζωή σου, γι' αυτά που νιώθεις κι αυτά που αγγίζεις.
Βλέπεις μαύρο ό,τι όλοι γύρω σου βλέπουν πολύχρωμο. 
Αγγίζεις τραχύ ό,τι όλοι γύρω σου αγγίζουν λείο. 
Μυρίζεις φωτιά όπου όλοι γύρω σου μυρίζουν γιασεμί. 
Ακούς βαβούρα όταν όλοι γύρω σου ακούν την μουσική των κυμάτων που χαϊδεύουν τα βότσαλα. 
Γευεσαι την πυκράδα της κόκας όταν όλοι γύρω σου τρώνε γαλακτομπούρεκο.
Ξεχνάς 
Ξεχνάς το φως της ημέρας και θυμάσαι τους ήχους των τυμπάνων που έπαιζαν στα αυτιά σου όταν τ@ν σκεφτόσουν.
Όταν σκεφτόσουν το κρύο βράδυ που σε κρατούσε αγκαλιά για να πάρει κάθε κρύο κύτταρο απ' το καυτό σου δέρμα.
Ανασαίνεις βαριά και κάνοντας άλλη μια τζούρα από το κακοστριμμένο τσιγάρο σου, συνειδητοποιείς ότι το αλκοόλ τελείωσε.
Ξαφνικά οι επίμονες, όμορφες και ταυτόχρονα αυτοκαταστροφικές σκέψεις σου παίρνουν την μορφή μιας μαύρης μικρής κουκίδας μέσα στην άβυσσο της φαντασίας σου.
Κλείνεις τα μάτια, απολαμβάνεις την τελευταία τζούρα και βυθίζεσαι στο πέλαγος της ύπαρξής σου..
(Visited 56 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.