με μια ανασα

Μιλώ με σκέψεις
και τραγουδώ μιλώντας.
Στη θάλασσα ο αερας ακόμα τρίζει
τα κοκκαλα των ψαριών,
εκδικείται για την υπομονή
των βράχων.
Κάθησα να γραψω
μα σκεφτηκα πως
οτι γραφω δεν υπάρχει,
δεν υπαρχει αποδειξη
για τιποτα
εκτος απ το παρόν
που μας τα αποδεικνύει ολα.
Χιλιάδες αστέρια
πεφτουν στη παλαμη του χρονου.
Οσοι κοκκοι αμμου
υπαρχουν στο βυθο
τοσες και οι πατημασιες
των ανθρωπων που βαδισαν τυχαια
κι υστερα χαθηκαν.
Οσα κομματια σταχτης
καταφερεις να ενωσεις
ποτε δε θα βρεις τη φωτια
που τα γεννησε.
Ακολουθω πιστα τη ζωντανια
που κρυβουν οι ανασες
μεσα στο κεφαλι μου
και ξερω πως μπροστα στο θανατο
ολοι αγαπουν λιγο παραπανω τη ζωη
μα κανεις δεν ηταν πραγματικα εκει
να νιωσει το τελος.
(Visited 37 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.