Μονόλογος

Θέλω να τρέξω με μανία μέχρι να εξαϋλωθώ
Μέχρι σε τίποτα να μη θυμίζω εμένα

Μετά να ζήσω σαν σκιά
που θα κουβαλάω μέσα μου ένα κόσμο τοξικές αναμνήσεις
μια θάλασσα δάκρυα που κάποτε ξέπλεναν τα μάτια που πια δεν έχω
και μια ζωτική ανάγκη να μπορέσει να με διακρίνει κάποιος στο σκοτάδι

γιατί είμαι μια σκιά που ξαπλώνει νωχελικά στο πάτωμα που οι άλλοι λερώνουν και φτύνουν και ποδοπατούν με την αδιαφορία τους
κι εγώ κείτομαι πλέον λιπόθυμη, στο χείλος της ασφυξίας

Τότε θα τρέξω κι άλλο
με περισσότερη ορμή αυτή τη φορά
ώσπου να εξατμιστώ στους αιθέρες

Τότε θα ζήσω σαν αεράκι
πότε καυτό και πότε δροσερό
Θα τρυπώνω στις πτυχές των ανθρώπων,
ίσως έτσι τους καταλάβω καλύτερα

Αυτοί δε θα μπορούν πια ούτε να με ποδοπατήσουν
ούτε να με σταματήσουν όσο θα μπλέκομαι με θράσσος στα μαλλία τους

Τότε εγώ θα παίρνω το άρωμά τους για να φτάσει ως τον ερωτευμένο που στέκει απέναντί τους με τα μάτια καρφωμένα στα δικά τους μάτια
κι αυτός θα είναι ευγνώμων που του ξύπνησα το αίσθημα αυτό

Το άρωμα αυτό μετά θα αναζητά σε άλλους μάταια
γιατί αυτοί θα έχουν το δικό τους άρωμα που δε θα του είναι γνώριμο
Θα περάσουν πολλοί,
οι περισσότεροι καταδικασμένοι στα αρνητικά των σιωπών.

Τότε θα συνειδητοποιήσω τη μετριότητα της έλξης, της ορμής και της ηδονής που παραμένουν μη-έρωτας.
Θα πανικοβληθώ και θα τρέξω κι άλλο, αναστατώνοντας τα περιπλανώμενα ανθρώπινα κορμιά.
Και τότε θα συναντήσω τη μόνη αλήθεια.

Ούτε σαν σκιά θα ζήσω
Ούτε σαν αερικό

Ούτε από έρωτα θα εξαϋλωθώ
Ούτε στους αιθέρες θα σκορπιστώ

Θα γίνω ξανά ύλη, χώμα, τροφή για σκουλίκια.
Θα σκορπιστώ σε κόκκους στο έδαφος για να περάσω στην αιώνια, μη αναστρέψιμη λήθη.
Σα να μην υπήρξα ποτέ.

Δ.

(Visited 82 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.