μπερδεμένο όνειρο ή αντιφατική πραγματικότητα;

Ένα ρίγος μακρινό κι ονειροπόλο
πάνω στο σώμα του βραδιού
που ξαποσταίνει ήσυχα,
στην άφωνη για λίγο γειτονιά
των μηχανών και των ανθρώπων

μικρά έντομα του σκοταδιού
να τραγουδάνε πολλαπλά και στιγμιαία
την φοβερή νότα της πινέζας που αντικρίζει
το δυνατό τσιμέντο

Ώρα ανήσυχη
Ωραία φθινοπωρινή εξοχή.
Αυτή η ηρεμία του δροσερού ανέμου που τρυπώνει μέσα απ τις ξύλινες πόρτες και μπαίνει στα πονηρά σεντόνια και τα παγώνει.
Όταν ήταν μικρός έλεγε στην αδερφή του που ήταν μεγαλύτερη
να ξαπλώνουν μαζί για να ζεσταίνονται τα πόδια του πιο γρήγορα.
Όταν μεγάλωσε ήρθε ο πόλεμος και αναγκάστηκε να φύγει.

Κοίμιζε η νύχτα τα παιδιά με το παγωμένο φέγγος της ιπτάμενης σελήνης
κι ύστερα τα ξυπνούσε ζεστά με το νεύμα του ήλιου που τώρα που μιλάμε αντέχει όλο και  περισσότερο.

Απ το κοντινό μέλλον η Άνοιξη γεμάτη μυρωδιές και υποσχέσεις κατακτάει τις ψυχές που αισθάνονται τις ψυχές που ακουμπούν η μια την άλλη.
Μια λάμψη.
Θυμήθηκε κάτι που του είχε συμβεί όταν ήταν μικρός.
Η ανάμνηση του αυτή ερχόταν στο μυαλό του περισσότερο σαν όνειρο
παρά σαν ένα γεγονός που το είχε ζήσει.
Μπορεί ναι μπορεί και όχι.
Ποιος ξέρει;

(Visited 61 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.