Μπλε ή μαύρο

Ξέχασα την ενέργειά μου
στην ένταση των μπάσων
στον χορό και τον ιδρώτα
στα αρχίδια μου.
Είμαι το χάος
που δεν θέλουν να αντικρίσω
είμαι το μίσος
που δεν μπορώ να αντέξω

Είμαστε μόνοι μας
και δεν λέμε να ξεκολλήσουμε
Υπάρχει μια πηχτή μάζα
που μας κρατάει μαζί
Μία κοινωνική μούχλα
που σαπίζει την ύπαρξη
που δημιουργεί ψευδαισθήσεις
Και πώς αλλιώς να δια δράσουμε
και πώς δηλαδή θα επικοινωνήσουμε
Πώς γίνεται να συνυπάρχουμε
όλοι μαζί και όλοι χώρια

Είμαι κοινωνιοπαθής
που καταπίνει χάπια
Το άγχος είναι αληθινό
το μόνο συναίσθημα που δεν ψεύδεται
που δεν μεταμφιέζεται σαν κάποιο άλλο

Αυτό που νιώθεις τόσο έντονα
Αυτό είναι η πραγματικότητα
Η ανικανότητα προσαρμογής
στον ομιλούντα κόσμο
Ο φόβος της έκθεσης
Το βασίλειο της αμηχανίας
Εκεί συνάντησε με
να καπνίζω στριφτά τσιγάρα
και να πίνω αλκοόλ
Κάθε δύο λεπτά
Πιάνω μπουκάλια και ποτήρια
Λες και χορεύω με τα αντικείμενα
Πλέον το κάνω αυθόρμητα, μηχανικά
Θα παρακολουθήσεις το θέαμα
και θα στεναχωρηθείς για λίγο
Για να νιώσεις χρήσιμος
Πως έτσι συμμερίζεσαι τον πόνο
Και πως νοιάζεσαι για τον άλλο

Αλλά ο έρωτας θέλει δύο
Και ο πόλεμος λαούς
Χαμένος στο πλήθος
με το μπλαζέ ύφος
της ανικανότητας
της αδιαφορίας
Καμιά διάκριση, καμιά επιθυμία
Έχω τα πάντα και τίποτα για να κρατήσω

Η μοναδική πραγματικότητα
είναι το κρεβάτι και τα σεντόνια
Και η φαντασία
ο μοναδικός τόπος
που γίνομαι επιτυχημένος
με τον λάθος τρόπο
που είμαι κοινωνικά αποδεκτός
Μια πλασματική χαρά
μια προβολή του εαυτού
που ψάχνει πατερίτσες
μέσα στον χαρτοπόλεμο.

(Visited 94 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.