μπλε

Τα κενά αέρος ανατινάζουν το κεφάλι μου
στην ξέφρενη πτήση μιας ζωής
σκορπισμένης σε φευγαλέα στιγμιότυπα.

Aναδύομαι μέσα από τα σύννεφα
και ξαναβουλιάζω βίαια στη θάλασσα
που με λικνίζει και μετά με πνιγεί,
κινούμενη σαδιστικά.

Όσο ο ουρανός αμέτοχος με χαζεύει να πνίγομαι
και να παλεύω για λίγη ζωή ακομα
για μερικές ακόμα λούπες 24 ωρών,
που καμία διάφορα δε θα μου έκαναν.

Οι συνεπιβάτες αδιαφορούν,
βιάζονται να γυρίσουν στα παιδιά τους, τους φίλους,
τους συζύγους ή τους γκόμενους τους,
στη ζωή που είναι αλλού.

Τα πουλιά πετούν νωχελικά
γύρω από το αιωρούμενο κορμί μου
που διασχίζει το άπειρο.

Ενώ με νανουρίζει μια επουράνια μελωδία των Floyd
γραμμένη για ειδικές περιστάσεις.

(Visited 53 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.