”Να βλέπεις , να ζωγραφίσω θέλω”

Να βλέπεις, να ζωγραφίσω θέλω.
Να ζωγραφίσω , αλλά πάντα , μου βγαίνει κάτι άλλο.
Μιλάω και γράφω.
Ανάβω κάτι μισά τσιγάρα , αφού βλέπεις μόνο αυτά μου κάνουν παρέα σήμερα.
Ανάβω τα μισά..
Αρκετά ποιητικό μπορώ να πω , αλλά δες το αλλιώς.
Τα ανάβω μία τελευταία φορά, για να μπορώ να πετάξω τις στάχτες τους ανενόχλητος.

Άψυχε κόσμε, τρελαίνεις πραγματικά όποιον τόλμησε να σε αμφισβητήσει.
Τον στέλνεις στην αλήθεια που πολλοί δεν άντεξαν και γύρισαν πίσω.
Ένα πίσω , που γυρισμό δεν έχει και εγώ γεμίζω το χαρτί μου.
Όχι με ζωγραφιές , αλλά μόνο με χρώματα που ίσως σε ταρακουνήσουν λιγάκι άθελα μου.
Οι ζωγραφιές μου φαντάζουν όρια μετά από τόσα που έχω δει σε δ’αύτες.

Δεν μου αρέσουν τα όρια.
Τα σιχάθηκα και έζησα πολύ σε αυτά.
Νιώθω λίγο άβολα όταν πορεύομαι δίπλα τους και δεν μου αρέσουν τέτοιες παρέες.

Οι γνωριμίες μου , δεν φαντάζουν σαν όρια.
Μου φαίνονται για εκρήξεις, που γεννήθηκαν έξω από τις έννοιες του φόβου και των ορίων.

Έτσι φαίνονται ή απλά είναι..

-Παράνοια#23

(Visited 23 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.