Ξέρεις είμαι..

”Ξέρεις είμαι..
Είμαι παθολογικά εθισμένος στους ανθρώπους που με κάνουν να νιώθω έτσι.
Έτσι ξημέρωσε μέσα μου.
Εκεί βρήκα την στιγμή ,που στο μυαλό μου κυριαρχεί μια έκρηξη από λόγια , λόγια , λόγια και τυχαίες εκτονώσεις της μελαγχολικής μοναξιάς μας.

Μιας μοναξιάς που μοιράσαμε σε 2 κούπες που έφερναν και αυτές το άρωμα που θα έδινα στα ξημερώματα μας.
Αρώματα και γεύσεις τόσο αληθινές , που γεμίζουν το δωμάτιο τόσο αρμονικά.
Σαν καπνοί που ξεπιδούν κατευθείαν από μέσα μας , αφού βλέπεις σήμερα, δεν ξύπνησε μόνο το σώμα μας από κάποιο τυχαίο άγγιγμα.
Ξυπνήσαμε και το τράνταγμα μας , βουβό τους φαντάζει,  αυτοί δεν ξέρουν.

Δεν φαντάζονται και δεν χορεύουν στη μάχη.
Μάχη, που τι να την κάνεις, αν δεν έχει δυο αμήχανες στιγμές που συμπαθείς τον εχθρό σου.

Άρωμα ελληνικού καφέ, ρυθμός από εμάς και η αρμονία με την ένταση να χορεύουν πάνω στις στιγμές μας.
Στην συλλογή που κάναμε, μα να..
Όχι σε κάποιο σκοτεινό συρτάρι, αλλά σε όνειρα που άλλοι κοιμούνται για να κάνουν.
Στην ένταση των στιγμών που άλλαξαν μέσα στις εποχές των αρωμάτων.

Ρυθμοί και μελωδίες, που τράνταξαν αρμονικά την πιο αναίμακτη μάχη.
Στις σκέψεις και τους σωρούς στιγμών που αφέθηκαν με τις επιθυμίες μας.
Μα να..

Κάθε βράδυ, δίνω 10 λεπτά στην απομόνωση του εαυτού μου , ανεξάρτητα με το που και πως είμαι.
10 λεπτά για να κοιμηθώ ή 10 λεπτά που θα αλλάξουν την ζωή γύρω και μέσα μου.
Τα ίδια 10 λεπτά..
Που αν με ρώταγες , ακόμα θα έκανα βόλτες πέρα δώθε στην φαντασία που έκανε τις σκέψεις να νιώθουν τόσο λίγες.

Ξημέρωσε και μέσα σε τόσα χρώματα, εγώ χαζεύω μάτια και ματιές.

Καλημέρα..

-Παράνοια#23”

(Visited 30 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.