Ο άντρας στις ράγες


Τον έλεγαν Έντυ.

Η καταγωγή του ήταν από το Αργυρόκαστρο της Αλβανίας, αλλά τα τελευταία 30 χρόνια και βάλε ζει στην Αθήνα, και εργάζεται εδώ, στα τρένα. Φροντίζει τις ράγες. Καθιστική δουλειά με πολλά σκυψίματα ανά καιρούς που του προκαλούν πόνους στην πλάτη. ”Πρέπει να σταματήσεις να σκύβεις” του είχε πει ο γιατρός, ή να αλλάξεις δουλειά.

Τις περισσότερες ώρες της ημέρας του βέβαια τις περνά μέσα στο κουβούκλιό του δίπλα στις γραμμές των τρένων, στο Ρουφ, βλέποντας τα τεράστια αυτά ζώα να πηγαινοφέρνουν ανθρώπους και εμπορεύματα, να αστράφτουν σπίθες στο διάβα τους και να τραγουδούν. Του εξιστορούν ιστορίες που έρχονται απ’τον επικίνδυνο νότο, μυρωδιές ανατολής, ψυχανεμίσματα του παρελθόντος και ιστορίες που δεν πρόλαβε να του πει η γιαγιά του. Στους ψιθύρους του τρένου άκουσε τα γέλια των ερωτευμένων, τις κατάρες των μαγισσών του βορρά και αυτούς τους υπολογισμούς των μάνατζερ της δύσης. Για αυτό δεν παραπονιέται και μένει ακόμη στη δουλειά, τόσα και τόσα χρόνια. Το τετράγωνο που εργάζεται είναι ένα επί δύο , και όταν δεν βρίσκεται μέσα να κοιτάει το κινητό φωνάζει στους περαστικούς να μη διασχίζουν από εκείνο το σημείο γιατί περνούν τα τρένα. Κανείς δεν πρέπει να διακόπτει το πηγαινέλα των ιστοριών του.

Έχει όμως μια αγαπημένη ώρα μέσα στη μέρα, που την αναμένει διακαώς. Είναι κατά τις πέντε το απόγευμα, μόνο το χειμώνα, τότε που σβήνει το δειλινό και τα μενεξεδένια του χρώματα βάφουν τον ορίζοντα. Τότε βγαίνει έξω, πάνω στις ράγες του, τις αγαπημένες φροντισμένες του ράγες και περιμένει τους φίλους του τα περιστέρια . Έρχονται κάθε μέρα την ίδια ώρα, παρείσακτα κι αυτά όπως ο ίδιος, βρώμικα, κλεισμένα στα βρωμερά πάρκα τούτης της πόλης , με τα λασπωμένα τους φτερά και κομμένα δάχτυλα στα πόδια. Τότε ο Έντυ βγαίνει με τα απομεινάρια από το κουλούρι που παίρνει για πρωινό και τα θρυμματίζει αργά αργά, με προσοχή , πάνω απ’τα πουλιά. Το κόβει κομμάτια και τα απλώνει παντού με αγάπη, κι αυτά, τα παίρνουν υπομονετικά, χωρίς βιασύνη. Για κάθε σουσαμάκι που πιάνουν τους αφηγείται και μια ιστορία απ’τα τρένα, για κάθε ψωμάκι και ένα παραμύθι της γιαγιάς.

Με σκυμμένο το κεφάλι, το χοντρό μπουφάν και το σκούφο του, απολαμβάνει την παρέα και χαμογελά. Είναι η αγαπημένη του ώρα της ημέρας, και αυτό το έμαθα σήμερα.

(Visited 46 times, 1 visits today)

About Pierrot Le Fou

Just another life traveller

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.