Ο Γκρεμός της αποθέωσης

Η Φωτιά μας είναι αισθήματα που αναδύουν την οσμή των αστεριών, είναι μέρη και ώρες, είναι ακτίνες ενός ήλιου μακρινού, είναι μπαλάντες νεκρών. Βρισκόμαστε στον γκρεμό της αποθέωσης, κοράκια κρώζουν για να πηδήξουμε μα η καρδιά λέει όχι, δεν μπορεί να φανταστεί τι ακολουθεί, το μυαλό αρνείται και αυτό, είναι η πρώτη φορά που και τα δύο έρχονται σε συμφωνία. Εμείς όμως κάνουμε το άλμα, ένα άλμα αντίθετο προς όλη μας την ύπαρξη και καθώς πέφτουμε ανακαλύπτουμε ένα νόημα στη ζωή, ένα νόημα που κρυβόταν παντού γύρω μας γιατί σε αυτό είχαμε αφήσει πάνω τις ελπίδες, αυτό μας έτρεφε, αυτό μας κρατούσε ζωντανούς, μα τώρα είναι πιο έντονο, η πτώση το κάνει πιο έντονο η απώλεια, η απόσταση, το άγνωστο, ο αέρας χτυπάει βίαια τον κρόταφο και το έδαφος είναι πια ορατό, δεν υπάρχει γυρισμός, δεν υπάρχουν φτερά, δεν υπάρχει νόημα ίσως υπήρξε κάποτε όμως όχι τώρα, τώρα υπάρχει μόνο αυτό που μπορείς εσύ να φανταστείς γιατί εσύ είσαι αυτός που πέφτει κανείς άλλος, εγώ σε έφερα εδώ γιατί προς το τέλος ίσως ανακαλύψεις το νόημα που υπήρχε, ίσως αποφασίσεις να βγάλεις φτερά αλλά αυτό πια είναι κοινοτοπία, πέτα αν θες μόνο μην πας κοντά στον ήλιο, θυμήσου τον Ίκαρο.

(Visited 56 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.