Πέτρινη επιθυμία

Αψηφάς το κρύο
Με παρόρμηση καλοκαιριού τρέχεις
Στα τρένα αναγεννάσαι
Καθώς φτιάχνεσαι στα διαστημόπλοια του νου σου
Ανθίζεις, αλυχτάς, περιπλανιέσαι
Ξυπόλυτη και γυμνή από υφάσματα και τέχνες
Οργίζεσαι αναίτια και συνεχώς
Και το νερό μοναχά σε καλμάρει αληθινά
Βλέμματα που μπλέκουν υφές στα μαλλιά σου
Γεμάτα βρύα τα κόκαλά σου
Σε ρεματιές ξεκουράζεσαι
Από την αέναη αναζήτηση της εξίσωσης που φαντασιώνεσαι
Κρύβεσαι στα σοκάκια από τον ποντικό που άφησες μες τον νου σου ν’ αλωνίζει
Και τραγουδάς παράφωνα έξω στο μπαλκόνι, ψηλά στη σοφίτα
Προς το βουνό στρέφεσαι
Αλλά το τσιμέντο επαναφέρει πίσω την ηχώ σου
Ο αστικός θόρυβος σε απωθεί
Και το κρεβάτι ανακουφίζει όπως το νερό
Προσφέροντας χώρο στον χορό σου
Κύλισμα και λιώσιμο και ύπνο γεμάτο όνειρα που ονειρεύονται
Συμπαγή κάνεις την λαχτάρα σου και σε πέτρα την μεταμορφώνεις
Αναλλοίωτη και σκληρή, χωρίς θέρμη και πλαστικότητα
Παρατημένη σε κάποιο κομοδίνο ή ρυάκι
Να στέκεται άβουλη, ακίνητη
Αδρανής λαχτάρα
Άμορφη επιθυμία
Σε ένα ρυάκι ή σε ένα κομοδίνο

Οξειδώνεται και ουρλιάζει

(Visited 17 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.