Παράθυρο με Θέα

    Είχε ξυπνήσει ανακουφισμένος. Έφτιαξε ένα καφέ και κοιτούσε έξω απ’ το παράθυρο. Τον είχε καταβάλει ένα αφόρητο πάθος για τάξη. Σχεδίαζε με το κεφάλι του τα περιγράμματα των κτιρίων με φόντο τον ουρανό, ισορροπώντας το ένα κτίριο πάνω στο άλλο. Αν το πέταγμα ενός πουλιού του χαλούσε για μια στιγμή την σύνθεση του, έκλεινε ενοχλημένος τα μάτια του ώσπου να περάσει. Έπρεπε όλα να είναι εκείνη την ώρα όπως τα είχε σκεφτεί.
    Πολλές φορές ήταν κτητικός μαζί της σε πράγματα παράλογα. Και αυτό το ήξερε. Δεν την ήθελε μόνο για τον εαυτό του, ήθελε όμως απ’ το μενού της ένα πιάτο να ψήνεται μόνο για εκείνον. Και φυσικά αυτό δεν ήταν το σεξ αλλά ένας τρόπος στο σεξ μια στάση, μια αντίσταση. Κάτι που θα το έκανε μόνο μαζί του. Διεκδικούσε το ακατολόγιστο μόνο που δεν είχε καμία συναλλαγή μαζί της. Το χε βάλει σκοπό στην ζωή του ενώ δεν ήταν. Και όσο δεν τα κατάφερνε αυτό τον αρρώσταινε.
    Την επόμενη της κηδείας της πήγε τα ξημερώματα στο γραφείο της. Άδειασε τις γλάστρες στον φωταγωγό. Έρρεε το χώμα μαζί με λόγια, στιγμές, ζωή. Όχι την δική της, εκείνη που δεν. Όταν επέστρεψε στο σπίτι, έβγαλε οριστικά τα μαύρα.

(Visited 30 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.