Περιέρωτα…

Σύμφωνα με την ορφική διδασκαλία, ο θεός Έρωτας προέρχεται από το κοσμικό αυγό που άφησε η Νύχτα στους κόλπους του Ερέβους. Άλλες θεωρίες τον θέλουν να είναι γιος της Αφροδίτης με τον Άρη, τον Ουρανό, ή τον Ήφαιστο. Συνήθιζε η Αφροδίτη να αφήνει τη φήμη της να τρέχει πριν απ’ αυτήν, μέχρι που κάποιοι φθονεροί κακομοίρηδες την είπαν πουτάνα. Για να μη την αδικήσω πάντως, ίσως πράγματι να μην ήξερε ποιανού είναι το παιδί. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες. Ένα τεστ DNA θα βοηθούσε στην ταυτοποίηση, αλλά δυστυχώς  δεν είχε ανακαλυφθεί στην αρχαιότητα, ούτε καν για τους Θεούς. Πολλά μυστήρια έλυσε η τεχνολογία. Περνάει και νεκρώνει το πνεύμα. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που γράφτηκε ένα τόσο αχρείαστο κείμενο για κάτι τόσο βασικό και πηγαίο. Το σίγουρο είναι πως ο Έρωτας από τη φύση του δεν θα μπορούσε να έχει γενεαλογικό δέντρο. Ύπαρξη μυστήρια, αδέσμευτη και αεικίνητη. Ένα ναρκωτικό πηγαίο για κάθε άνθρωπο. Από την άλλη, η Έρις, βέρα κόρη του Άρη και πιθανή αδερφή του Έρωτα, κοντοπόδαρη, γεμάτη κόμπλεξ και ασχήμια, προσπαθεί να σπείρει τη  διχόνοια. Συχνά χρησιμοποιεί τον αθώο Έρωτα για τις βρομοδουλειές της. Σαν δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, παραμονεύουν υπομονετικά ο ένας τις κινήσεις του άλλου. Όπως τότε με το μήλο, που τό ‘δωσε στο Πάρη για να διαλέξει την ομορφότερη Θεά. Η Αφροδίτη του έταξε την Ωραία Ελένη και η συνέχεια ήταν αιματηρή. Ξέρει η Αφροδίτη… Η ομορφιά είναι ύπουλη!

 

Δύο βασικά συστατικά συνθέτουν τον έρωτα: αγάπη και καύλα. Αγάπη… Λέξη που δρα κάπως ισοπεδωτικά. Μια ανακάλυψη που αποδείχτηκε πολύ λίγη για να χωρέσει μέσα της τα συναισθήματα μιας μάνας, ενός συντρόφου ζωής, ενός αδερφού και οτιδήποτε άλλο σπουδαίο έχει τσουβαλιαστεί στα πέντε αυτά γράμματα. Πολλές φορές ταυτίζεται με το νόημα της ζωής. Προσφέρει στην ψυχή γαλήνη και πληρότητα, αλλά με ακριβό τίμημα. Αν δηλητηριαστεί από την Έριδα, μπορεί να μεταμορφωθεί σε κάτι τερατώδες που τρέφεται με ανθρώπινες ψυχές. Τελικά, είναι πιθανό να ξεριζωθεί βίαια καταστρέφοντας όλη την ομορφιά που είχε σπείρει. Ο πόνος που προκαλεί είναι βαθύς και αφήνει μόνιμες ουλές. Δεν ξεθωριάζει ποτέ, αλλά πολλές φορές είναι πρακτικό να θαφτεί βαθιά  και να ξεχαστεί. Παραπληρωματική έννοια της αγάπης, γνήσιο τέκνο της Αφροδίτης, η καύλα, επιφανειακή και ταυτόχρονα απολαυστική. Φαντάζει ωμή και απλοϊκή, αλλά αυτή η απλότητα κρύβει κάτι αληθινό, ένα αρχέγονο ένστικτο τόσο ζωντανό κι εθιστικό, που μπορεί να λυγίσει και τους πιο ισχυρούς. Το τραγούδι της, σαγηνευτικό… Ο Οδυσσέας θέλοντας να τη νιώσει, αλλά και να γυρίσει στην αγαπημένη του Πηνελόπη, δέθηκε χειροπόδαρα σ’ ένα κούτσουρο για να μην χαθεί για πάντα στην άβυσσο των σειρήνιων αιδοίων. Για κάποιους, κυρίως Χριστιανούς και παρεμφερείς τύπους ανθρώπων θεωρείται πάθος και αμάρτημα, για άλλους εκτόνωση ενώ για όλους μέσο αναπαραγωγής του είδους. Πρακτικά η αγάπη και η καύλα λειτουργούν ως εξισορροπητικοί παράγοντες του έρωτα. Όταν κάποιος από τους δύο μεγαλώσει πολύ σε βάρος του άλλου, τον μολύνει με τον χειρότερο καρκίνο· την απληστία της σάρκας ή της ψυχής.

 

Όλοι προσπαθούν να τραφούν από τον έρωτα και να τον αδράξουν, ενώ όσοι τα κατάφεραν ν’ απέχουν απλά απογοητεύτηκαν στην πορεία. Ίσως ένιωσαν τις κλωστές που τους μετέτρεψαν σε μαριονέτες. Δύσκολο να εντοπιστούν καθαρά οι αιτίες του. Μπορεί να είναι ένα χαμόγελο σ’ έναν αφιλόξενο δρόμο, ένα όμορφο τραγούδι, ένα καλό γαμίσι, μια ζεστή αγκαλιά, μια ωραία μυρωδιά, δυο όμορφα ματιά, έρωτας με την πρώτη ματιά ή την τελευταία, με τη φύση, με τα πάντα, με το απαγορευμένο ή με μια ιδέα είναι κάποιες απ’ αυτές. Δημιουργεί μια επιφανειακή ψευδαίσθηση ευτυχίας, η οποία μπορεί να λογιστεί ως αληθινή αν όλα τα υπόλοιπα θεωρηθούν ψεύτικα.  Είτε είναι απύθμενος, είτε κρύβει έναν ωραίο βυθό, σίγουρα διαπερνάει την επιφάνεια του ανθρώπου. Αυτός, ευάλωτος, γίνεται έρμαιο στις ακόρεστες ορέξεις του. Οι βιολογικές του παρενέργειες λίγο πολύ ίδιες σε όλους. Αφηρημάδα, μούδιασμα στο στήθος, δονήσεις, κλάμα και σφίξιμο στο στομάχι είναι κάποιες συνηθισμένες αντιδράσεις του σώματος. Ακραία συμπτώματα εμφανίζονται σε ακραίες καταστάσεις. Μπορεί ώρες-ώρες να πετρώνει τη καρδιά, αλλά τουλάχιστον θυμίζει την ύπαρξη της. Ο έρωτας μοιάζει να είναι η πεμπτουσία της ανθρώπινης ύπαρξης… Παγώνει το χρόνο και ζωντανεύει τα χρώματα. Ευδοκιμεί στα μεταίχμια. Εκεί που η θάλασσα βρέχει την άμμο ή το φως συναντά το σκοτάδι. Με προέλευση θεϊκή, αποτελεί ένα από τα μεγάλα μυστήρια. Έχει τη μοναδική ικανότητα να ολοκληρώνει και να τεμαχίζει…

 

(Visited 288 times, 1 visits today)

3 comments:

  1. Εξαιρετική περιγραφή και αναλυση σε ολες τις διαστασεις.
    Βρέθηκα τυχαια και θα συνεχισω στο μπλογκ , για να διαβαζω το κ. Λιακο.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.