Περσείδες

Ήταν μια φορά και έναν καιρό,
ένα αγόρι ζωηρό, όμορφο, μελαχρινό
Πήρε παιδεία γαλλική
Έμαθε και μουσική
Ήταν από οικογένεια καλή

Μα μεγάλωσε ο νίος,
θα ‘λεγε κανείς – φτωχός
Κι αν τα γράμματα που ήξερε – πολλά
Ήταν τα λόγια του κουτσά – στραβά
Ίσως δεν τον αγάπησαν αρκετά,
Ίσως δεν ζορίστηκε πουθενά
Κι αν ιδίου λάθη μπροστά του βρήκε
Μια “συγνώμη” ποτέ δεν είπε

O ίδιος είχε ως αρχή ή και ως δικαιολογία,
Μια κάποια, δήθεν, ελευθερία
Στο όνομά της έκανε ζωή μουντή και τα βράδια τριγυρνούσε
Έπινε και κάπνιζε, και γενναιόδωρα πετούσε
Λόγια βαριά σ’ όποιον τυχόν τον στραβοκοιτούσε
Λόγια γλυκά στις γυναίκες που έλεγε πως αγαπούσε
Μα τις αγαπούσε για μια βραδιά,
Και αν ήταν τυχερές για δύο
Και αν του μαγειρεύανε καλά,
Μπορεί να τις κρατούσε
Όχι μόνες, πολλές μαζί
Ήτανε λέει ελεύθερο πουλί
Γιατί είχε μαζί με την ελευθερία,
για δεύτερη αρχή τη μαντάμ πολυγαμία
(Μα ποια είναι η κυρία?)

Και μαγεύονταν οι νιές,
απ’ τα μαύρα του μαλλιά
και τη φωνή του, τη βαριά
Και ζητούσαν να τους πει στα γαλλικά,
λόγια αγάπης τρυφερά
Και σαν τραγούδια τραγουδούσε,
πέφταν στα πόδια του ζαλισμένες
και φριχτά ερωτευμένες
Όμως ο νιός μας, ο καλός μας,
δεν πίστεψε ποτέ σ ‘αυτές
τις μάλλον μελοδραματικές σκηνές
Δεν τον συγκινούσε αληθινά καμία
Ήταν η καρδιά του κρύα
Κι ας τον έπαιρνε κάθε βραδιά
Διαφορετική γυναίκα αγκαλιά
Δεν τον ζέσταινε καμιά(!)

Μα ποιος έχει λόγο και στ’ αλήθεια ξέρει
στα ανεξερεύνητα βάθη της, η καρδιά τι θέλει
Τι κρύβουν μέσα, σα μαργαριτάρια, οι ψυχές
Αν νιώθουν πλούσιες για φτωχές
Τι ψάχνουν, τέλος πάντων, τι ζητούν
Αφού στη γλώσσα μας δε καταδέχονται να μιλούν
Δεν μας τα λεν ποτέ στα ίσια
Ξέρουν μονάχα ξωτικίσια

Αυτά σκεφτόταν και μια νεαρά
σαν τον είδε μια βραδιά
και της πήρε τα μαλλιά (plot twist)

για να μην γίνω γραφική και τετριμμένη
και παραδεχτώ πως ένιωσα ερωτευμένη
και φοβήθηκα μη μου πάρεις όσα μπορείς
ηλίου φαεινότερο, ήσουν βέρος πειρατής
κλέφτης καρδιών, λωποδύτης, γητευτής
που μαγεύεις, που πλανεύεις
και φωτίζεις σαν χορεύεις
Κείνο το βράδυ είχες διαχυθεί
σ ‘όλους τους χώρους
κι όλους τους χρόνους
και έγινα δορυφόρος σου
να χαζεύω τ ‘άστρα σου
πως λάμπουν πως γελούν
πως χρυσόσκονη και μάγια ολόγυρα σκορπούν

(Visited 181 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.