Περσείδες

 

 

Μια φορά και εναν καιρό,
ήταν ενα παιδάκι ζωηρό
Όμορφο, ψηλό και λυγερό
Πήρε παιδεία γαλλική
Έμαθε απο μικρός μουσική
Ηταν απο οικογένεια καλή
Έπρεπε να πάρει σωστή ανατροφή

Μα μεγάλωσε ο νίος,
θα λεγε κανείς φτωχός
Κι αν τα γράμματα που ήξερε-πολλά
Ήταν τα λόγια του άσχημα, στραβά
Ίσως δεν τον αγάπησαν αρκετα,
Ίσως δεν ζορίστηκε ποτέ πουθενά
Κι αν ιδίου λάθη μπροστά του βρήκε
Το συγνώμη ποτέ δεν είπε

O ίδιος είχε ως αρχή ή και ως δικαιολογία,
Μια κάποια, δήθεν, ελευθερία
Στο όνομά της έκανε ζωή μουντή και τα βράδια τριγυρνούσε
Έπινε και κάπνιζε, και γεναιόδωρα πετούσε
Λόγια βαριά σ’όποιον τυχόν τον στραβοκοιτούσε
Λόγια γλυκά στις γυναίκες που έλεγε πως αγαπούσε
Μα τις αγαπούσε για μιά βραδιά,
Και αν ήταν τυχερές για δύο
Και αν του μαγειρεύανε καλά,
Μπορεί να τις κρατούσε
Όχι μόνες, πολλές μαζί
Ήτανε λέει ελεύθερο πουλί
Γιατί είχε μαζί με την ελευθερία,
για δεύτερη αρχή τη μαντάμ πολυγαμία
(Μα ποιά είναι η κυρία?)

Και μαγεύονταν οι νιές,
απ’ τα μαύρα του μαλλιά
και τη φωνή του, τη βαριά
Και ζητούσαν να τους πεί στα γαλλικά,
λόγια αγάπης τρυφερά
Και σαν τραγούδια τραγουδούσε,
πέφταν στα πόδια του ζαλισμένες
και φριχτά ερωτευμένες
Όμως ο νιός μας, ο καλός μας,
δεν πίστεψε ποτέ σ’αυτές
τις μάλλον μελοδραματικές στιγμές
Δεν τον συγκινούσε αληθινά καμία
Ήταν η καρδιά του κρύα
Κι ας τον έπαιρνε κάθε βραδιά
Διαφορετική γυναίκα αγκαλιά
Δεν τον ζέσταινε καμία(!)

Μα ποιός έχει λόγο και στ’ αλήθεια ξέρει
στα ανεξερεύνητα βάθη της, η καρδιά τι θέλει
Τι κρύβουν μέσα, σα μαργαριτάρια, οι ψυχές
Αν νιώθουν πλούσιες για φτωχές
Τι ψάχνουν, τελος πάντων, τι ζητούν
Αφού στη γλώσσα μας δε καταδέχονται να μιλούν
Δεν μας τα λεν ποτέ στα ίσια
Ξέρουν μονάχα ξωτικίσια

Αυτά σκεφτόταν και μια νεαρά
σαν τον είδε μια βραδιά
και της πήρε τα μαλλιά (plot twist)

για να μην γίνω γραφική και τετριμμένη
και παραδεχτώ πως ένιωσα ερωτευμένη
και φοβήθηκα μη μου πάρεις όσα μπορείς
ηλίου φαεινότερο, ήσουν βέρος πειρατής
κλέφτης καρδιών, λοποδήτης, γητευτής
που μαγεύεις, που πλανεύεις
και φωτίζεις σαν χορεύεις
Κείνο το βράδυ είχες διαχυθεί
σ’όλους τους χώρους
κι όλους τους χρόνους
και έγινα δορυφόρος σου
να χαζεύω τ’άστρα σου
πως λάμπουν πως γελούν
πως χρυσόσκονη και μάγια ολόγυρα σκορπούν

(Visited 119 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.