Πολιτεία

Μεγάλη μέρα η σημερινή. Συγχαρητήρια στους μυριάδες ψηφοφόρους Αμερικάνους που έκαναν το κόπο να πάνε στις κάλπες και να βάλουν το λιθαράκι τους στο παγκόσμιο οικοδόμημα της Δημοκρατίας. Η ύπαρξη τους είναι ακέραιη όπως και η συνείδηση τους, ως ένα λειτουργικό σύνολο. Αυτό είναι δημοκρατία σε όλο της το μεγαλείο. Να επιλέγεις τον άνθρωπο που θα σου κάνει κουμάντο. Οι αυθαιρεσίες και τα αδιέξοδα δε χωράνε στη δημοκρατία. Ο διάλογος, η αποδοχή του ηγέτη και η στήριξη του στις σημαντικές αποφάσεις είναι το θεμέλιο του πολιτισμού μας. Η δημοκρατία γεννήθηκε εδώ. Στα ιερά ελληνικά χώματα. Τότε που ένα μάτσο αργόσχολοι αποφάσισαν πως μέσα στο μικρό ελιτίστικο κλαμπ των οργίων τους θα διαλέγουν μέσω ψηφοφορίας τον αρχηγό τους. Μεγάλη ανακάλυψη για την εποχή. Το αίσθημα της πρωτοπορίας κυριαρχούσε στις αθηναϊκές λεωφόρους και αγορές, που έσφυζαν από ζωή. Και ενώ συζητούσαν επί ώρες για αυτό το νέο σύστημα διακυβέρνησης, δούλοι τους έφερναν κρασί και γουρουνόπουλα. Και όταν κουράζονταν έπαιρναν και κάνα τσιμπούκι να εκτονωθούν. Ζωή και κότα. Άνεμος δικαιοσύνης και ελευθερίας στην Αθήνα. Παρακαταθήκη για το μέλλον. Έμπνευση για μας που οραματιζόμαστε μια κοινωνία στοχαστική με ρομποτικούς δούλους, όπου όλοι θα σκεφτόμαστε και θα γαμιόμαστε ελεύθερα. Και θα ψηφίζουμε τον άρχοντα μας πάλι από ένα κλειστό κλαμπ, μιας πλούσιας ελίτ. Ώπα, κάτι δεν μου κολλάει εδώ. Που είναι τα ρομπότ που υποτίθεται είναι οι νέοι δούλοι; Μήπως το μόνο που άλλαξε από την αθηναϊκή δημοκρατία είναι ότι πλέον ψηφίζουν και οι δούλοι. Μα πόσο μάταιο; Πόσο υποκριτικό; Σαν να έχει θολώσει λίγο το πράμα. Αυτό είναι εξέλιξη; Νοσταλγικές οι αρχαίες εποχές… Καθαρές και απλές. Ελεύθερος χρόνος, υπηρέτες, πόλεμοι, γαμήσια και δημοκρατία. Φίνα ήταν. Τώρα τι απέμεινε; Μετατράπηκαν όλοι σε υπηρέτες… Υπηρέτες του συστήματος. Αυτής της οντότητας που καθοδηγεί τους ανθρώπους λες και υπακούει σε μια ανώτερη δύναμη. Κι ο πόλεμος; Αχ, ο πόλεμος… Εκφυλίστηκε. Οι αθώες εποχές εκτόνωσης με δόρια, σπαθιά, ασπίδες και τόξα πέρασαν ανεπιστρεπτί. Πλέον μια βόμβα, ένα ντρόουν και τέλος. Τόσο απλά. Μηδέν ρομαντισμός. Τα γλυκιά χρόνια της αθωότητας ανήκουν στο παρελθόν. Α  συγνώμη… ξέχασα τα γαμήσια. Ο τομέας έχει περάσει στο επόμενο στάδιο. Έχει εξυψωθεί σε θέαμα προς κατανάλωση. Δεν ακουμπάμε, μόνο βλέπουμε. Παρακολουθούμε γαμήσια συνεχώς και αν σταθούμε τυχεροί θα τρυπώσουμε σε κάποιο όργιο ή σε κάποιο μουνί. Που θα ανοίξει τα πόδια από επιλογή ή επί πληρωμή. Εμπόρευμα κι ο έρωτας. Πουλάνε και τα μικρά βυζιά και τα μεγάλα και τα όμορφα και τα άσχημα, ακόμα και οι γυναίκες με πούτσα πουλάνε. Όλα είναι το πώς τα πουλάει κανείς. Ο πόλεμος λόγου χάρη, αν πουληθεί σωστά γίνεται θέαμα και έμπνευση ηρωισμού. Ο δούλος αν πουληθεί σωστά γίνεται φιλόδοξος εργάτης. Ο τύραννος πρωθυπουργός, το σύστημα ελπιδοφόρο και τα λάθη πάντα ανθρώπινα. Δε βγαίνουν τα οικονομικά; Τι να κάνουμε… το πούλο όλοι! Βρείτε άλλη δουλειά και μην αντιδράτε γιατί δε θα βρείτε ποτέ άλλη δουλειά. Κι ο άνθρωπος γρανάζι… Με όνειρα και ικανότητες.  Χρήσιμο ον στη κοινωνία. Μπορεί να κοιμάται ήρεμα και να ψηφίζει νηφάλια. Γι’ αυτό δεν είναι δούλος. Έχει τη δύναμη να αποφασίσει ποιος θα τον καταπιέσει. Μοιάζει μάταιο αλλά τέτοιες ρομαντικές μαλακίες πουλάνε… Ο μικρός εκείνος άνθρωπος που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο με τη ψήφο του… Και αν πωληθούν σωστά γίνονται συνειδήσεις, αλήθειες  που σκορπάνε περηφάνια και μοιράζουν παρωπίδες στο λαό. Οι άνθρωποι προσπαθούν να είναι μέρος αυτού του δελεαστικού συστήματος που υπόσχεται χρυσά ρολόγια, κωλάρες και δόξα στους καλούς και τίμιους δούλους. Η επιτυχία είναι δίπλα σου. Αρκεί να δουλέψεις σκληρά και να την αρπάξεις απ’ τον διπλανό σου. Τι εμπνευσμένος κόσμος. Μου αρέσουν οι κωλάρες. Ίσως πιο πολύ απ’ το πόλεμο οπότε δε πειράζει που δε γεννήθηκα στην αρχαιότητα. Άλλωστε πάλι δημοκρατία  έχουμε…

Ας γυρίσουμε στο θέμα μας. Απόψε είναι η μεγάλη μέρα εκλογής του νέου πλανητάρχη. Θα προτιμούσα τον Κάνι να πω την αλήθεια. Είναι πιο ειλικρινής. Και είναι και σουάγκ. Αλλά δε πειράζει… ας δούμε το δίλλημα. Γιατί ναι, οι δημοκρατίες πάντα θέτουν διλλήματα. Αλλά ένα δίλημμα πλασματικό τι νόημα έχει; Όταν πρέπει να διαλέξεις αν θα σου διαλύσουν το κεφάλι σα καρύδι ή θα στο λιώσουν στο μπλέντερ, η δημοκρατία γίνεται δημιοκρατία. Και είναι πολύ πιο ύπουλη από την απολυταρχία. Γιατί η υποκρισία δεν παλεύεται εύκολα. Ο καταπιεστής φοράει μάσκες, δεν είναι ξεκάθαρος. Μία θα είναι ένας μέτριος, ίσως και γλυκούλης, μετριοπαθής γεράκος, ή ένας μαύρος κουλ τυπάκος που δε χάνει ευκαιρία για χαβαλέ. Ή ακόμα και μια καρικατούρα με δισεκατομμύρια ή μια προσποιητή σιδηρά κυρία. Δεν έχει σημασία. Τίποτα δεν αλλάζει παρά η μάσκα. Η επαναστατική δράση βαυκαλίζεται από τη ψήφο. Ακόμα, και όταν τα πράγματα φτάνουν στο τέλμα και το δίλλημα γίνει τρολλάρισμα από τη μεριά του συστήματος. Ακόμα και τότε κανείς δεν αντιδρά. Μήπως η φετινές εκλογές στην Αμερική είναι ένα πείραμα για την ανοχή που μπορεί να δείξει στο σύστημα ο λαός; Πάντως αν υπάρξουν αντιδράσεις καταπνίγονται άμεσα με ενίσχυση της περηφάνιας του για τις σπουδαίες ανέσεις και τα θεάματα που προσφέρονται απλόχερα στη κοινωνία. Το ενοχλητικό και καταπιεστικό σύστημα εύκολα κερδίζει την εύνοια του λαουτζίκου με λίγο μπασκετάκι, ημίγυμνες τσιρλίντερς στο τάιμ άουτ και χρυσά δαχτυλίδια στους νικητές. Αφθονία στο σουπερμάρκετ, εκρηκτικά μπλοκμπάστερ και τοκ σόους ανόητων ανθρώπων. Πάντα γαρνιρισμένα με τη φρίκη του παρελθόντος από ιστορικά ντοκιμαντέρ που σαν εναλλακτική της κατάστασης που ζούμε προβάλλουν τον Χιτλερ ή τον Στάλιν. Και φυσικά το βράδυ τσοντούλα. Για να τη δει κανείς μόνος και να το παίξει γρήγορα και παθιασμένα. Ή να τη δει με τη σύντροφο του μιας και η φαντασία έχει αποχαυνωθεί από το σοκ των θεαμάτων. Αλλά πάντα μετά τις δώδεκα που τα παιδιά κοιμούνται… Δε κάνει να βλέπουν χυδαιότητες γιατί θα γίνουν ελαφρών ηθών. Η φύση είναι χυδαία οπότε πρέπει να τους τη κρύψουμε και να τα βάλουμε στον ενάρετο δρόμο του Θεού. Οφείλουμε να τα προστατεύουμε και να τα γαλουχήσουμε με τις αξίες του συστήματος. Ξέρει αυτό… Κούνια με κάγκελα για να κοιμούνται φυλακισμένα και βόλτα με κουκουλωμένα καρότσια για να συνηθίσουν την ιδέα της εύκολης μετακίνησης. Σχολείο το πρωί για να μάθουν τις τεχνοκρατικές αλήθειες, την πίεση και τα ωράρια. Όλη η πρόοδος στα πόδια τους. Αυτά είναι το μέλλον…  Γι’ αυτά  αγωνιζόμαστε. Για να φτιάξουν τον κόσμο που ονειρεύονται. Όχι εμείς. Εμείς πάει… καήκαμε. Η συνταγή είναι απλή: ψήφος στο λιγότερο κακό, γλέντι και ύπνος. Και το πρωί δουλεία. Με σκυμμένο κεφάλι να γλύφουμε καθημερινά τα πάνω και τα κάτω κεφάλια τους. Σαδομαζοχιστικά πλάσματα οι άνθρωποι. Συνεχώς καταπιέζουν τους εαυτούς τους, δείχνοντας πάντα άλλους για τα δεινά που ζούνε. Ώστε να δικαιολογήσουν τη φαυλότητα τους και να συνεχίσουν ατάραχοι μέσα της.

14937416_10205873834804411_5743031845069329463_n

(Visited 74 times, 1 visits today)

3 comments:

  1. Αφήνω εδώ ένα απόσπασμα από το βιβλίο ‘ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟΙ ‘ του Χριστάκη

    Πολλοί άνθρωποι είτε πρόκειται για ρεπουμλικάνους , για δημοκρατικούς είτε για ανεξάρτητους ένιωσαν εμπνευσμένοι απο την συμμετοχή τους στις εκλογές του 2008. Και πολλοί περισσότεροι ενθάρρυναν τους φίλους και τους συγγενείς τους να ψηφίσουν επειδή αυτό είναι το σωστό . Ωστόσο η συγκεκριμένη συμπεριφορά είναι κατά κάποιον τρόπο προβληματική . Παρόλο που οι ενήλικες στις περισσοτερες δημοκρατικές χώρες έχουν το δικαίωμα της ψήφου , η κάθε ψήφος δεν είναι παρά μια μόνο ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλες . Οι πολιτικοί συχνά λένε στους υποστηρικτές τους οτι <> και ο κόσμος συνήθως ψηφίζει για να βοηθήσει τον υποψήφιο της προτίμησης του να κερδίσει . Αλλά υπο ποιές περιστάσεις θα μπορούσε πράγματι να το κάνει αυτό μια ψήφος ? Το ερώτημα έχει οδηγήσει σε μια σειρά ερευνών απο σημαντικούς κοινωνικούς επιστήμονες αλλά δυστηχως όλες καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα . Απο ορθολογική σκοπιά κάθε ψήφος δεν μετράει . Ο λόγος που ψηφίζουμε , όπως αποδεικνύεται έχει μεγάλη σχέση με την ενσωμάτωση μας σε ομάδες και με την δύναμη των κοινωνικών μας δικτύων .

    Εν ολίγοις ψηφίζεις για να διατηρήσεις το ιματζ και την άνεση του κύκλου σου ενω τον υπόλοιπο χρόνο βλέπεις πορνό και γλύφεις ποδιές .

  2. Το σουπερμάρκετ έγινε το πρότυπο της δημοκρατίας: διαλέγουμε ελεύθερα οποιοδήποτε προϊόν, φτάνει να το πληρώνουμε βγαίνοντας. Το σημαντικό για την οικονομία και αυτούς που επωφελούνται είναι να μας κάνουν να καταναλώνουμε οτιδήποτε για να ανεβαίνει ο τζίρος. Μέσα στην πελατειακή πολιτική που μας μαστίζει σήμερα, οι ιδέες δεν έχουν περισσότερη αξία από ένα διαφημιστικό φυλλάδιο. Αυτό που μετράει για τον υποψήφιο είναι να μεγαλώσει την εκλογική του πελατεία, ώστε να πάνε οι δουλειές του καλύτερα για τα εγωιστικά του συμφέροντα.

    »Τι θα πει πραγματική δημοκρατία; Μια συνέλευση πολιτών διαλέγει αντιπροσώπους για να υπερασπιστούν τις διεκδικήσεις της, τους δίνει εντολή να την εκπροσωπούν και τους ζητάει να δώσουν λόγο για την επιτυχία ή την αποτυχία της αποστολής τους. Όμως, σε τι θα με εκπροσωπούσαν αυτοί που:

    –κλέβουν τον δημόσιο πλούτο,
    (απόσπασμα από λόγο του Ραουλ Βανεγκεμ)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.