Θυμάσαι που σχεδόν πεθάναμε;

Εκείνο το βράδυ,

έμεινα καρφωμένη στην καρέκλα

μέχρι που το σώμα μου παρέλυσε

.

Σύρθηκα ως το μπάνιο,

έκατσα κάτω απ’ το νερό

και θυμήθηκα τα κύματα στις κόγχες των ματιών σου

.

Σου χαρίζω το όνομα μου

και τα δειλινά που θα έρθουν

.

Μετά θα πω ότι άλλαξες νούμερο και διεύθυνση

.

κι έτσι θα γίνουμε ένα σύντομο ποίημα, που ποτέ δε θα γίνει γνωστό.

(Visited 14 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.