Ρώμη

Αργά, αθόρυβα, το αίμα χύνεται στα φρεάτια της πόλης. Χαμένος στην αβεβαιότητα αναζητούσε κάποιο τυχαίο συμβάν να του δείξει το δρόμο. Οι επιστροφές είναι πάντα εξουθενωτικές, ειδικά για τους ηττημένους… Η κούραση υπερβαίνει την λαχτάρα και η πραγματικότητα συνθλίβει τον ρομαντισμό. Καθώς περπατούσε αναρωτιόταν τι άραγε να βρισκόταν πέρα από τον ορίζοντα. Δεν περίμενε να βρει την ίδια τη ματαιότητα του, να ακολουθεί υπνωτισμένα το γοργό ρυθμό της κατανάλωσης…

Το φανάρι πρασινίζει, τα οχήματα ξεκινούν για το άγνωστο πεπρωμένο τους, το κόκκινο διαδέχεται το φευγαλέο πορτοκαλί κι η ροή σταματά. Κρανίου τόπος η ψυχή των μηχανών. Υπακοή… Τα αλλεπάλληλα σφυροκοπήματα τους παύουν, μονάχα για να ξαναρχίσουν μόλις τους δοθεί το κατάλληλο σήμα. Παράγουν ένα θέαμα εθιστικό. Η φαντασμαγορία της πόλης σε ντελίριο. Μια παράσταση προς τέρψη αρχόντων. Αίμα, συνθήματα, και συνθήματα από αίμα στους τοίχους των εκλεκτών. Σιγή… Συνενοχή… Που να χάθηκε η συνείδηση του; Γιατί συνεχίζει να υποκρίνεται πως είναι κενός;

Το πρόβλημα είναι δικό του και μόνο δικό του! Φταίει το χαλασμένο του μυαλό. Η υγρασία κάνει τους τραχείς πέτρινους τοίχους του δωμάτιου να κλαίνε. Μούχλα… Δεν μπορούσε να το εξηγήσει αλλιώς. Ενοχές… Θα μπορούσε να ρωτήσει τον Φρόιντ, να γυρίσει βαθιά στις ρίζες του προβλήματος. Ή να παίξει παιχνίδια εξουσίας με τον Φουκώ. Αλλά και πάλι η ανακούφιση θα ήταν προσωρινή. Μέχρι να έρθει το επόμενο πλήγμα. Ήξερε πως κάθε χτύπημα τον έκανε πιο δυνατό. Φρέσκο αίμα ανάβλυσε από τις τρύπες του κορμιού του. Ο πόνος του θύμιζε πως ήταν ακόμα ζωντανός. Το αίμα στέγνωσε κι έμεινε μονάχα μια μαύρη κηλίδα να μαρτυρά τη φρίκη. Στίγμα… Τα βαθιά τραύματα αφήνουν πάντα πίσω τους λευκές πληγές. Να θυμίζουν μια τυχαία στιγμή που χαράχθηκε παντοτινά στη σάρκα…

Το πρόβλημα ίσως είναι γενικότερο. Ο διπολικός Ντεκάρτ έθεσε τη κοινωνία απέναντι στη φύση κι ο ύστερος καπιταλισμός τρώει λαίμαργα τα σωθικά του. Το θηρίο επιταχύνει ολοένα και περισσότερο την καταδίκη του. Σώματα σπάνε βίαια στα δύο. Το αίμα στάζει… Το παιχνίδι της αλληλοεξόντωσης εξαφανίζει όποιον παρεκκλίνει από το ρόλο του. Η αλληλεγγύη καθίσταται αδυναμία. Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό και το μεγάλο το τρώει o καρχαρίας. Μονάχα ο άνθρωπος μπορεί να φάει τον καρχαρία. Αν όμως, ο καρχαρίας είναι ο άνθρωπος, τότε χρειάζεται πάντα ένας μεγαλύτερος άνθρωποκαρχαρίας για την ομαλή λειτουργία της τροφικής αλυσίδας. Μάταιο… Κι αυτός έψαχνε το παρελθόν του… Αναρωτιόταν πως κατάφερε και έπιασε πάτο. Θα ήταν αβάσταχτο αν είχε την απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα. Όλα γίνονται γιατί πρέπει να γίνουν. Γιατί έτσι έμαθαν από μικρά. Κι αυτός από μικρός έτρωγε τα σωθικά του… Κι ύστερα προσπαθεί να καταλάβει τι άραγε να τον έκανε τέρας. Ο εαυτός του, ή η κοινωνία; Το αιώνιο ερώτημα της κότας και του αυγού ήταν και πάλι παρών. Έφαγε μια μπουκιά από τα πλευρά του. Ο πόνος δεν έδειχνε κανένα έλεος. Τον έκαιγε. Υπέφερε μέχρι που παραδόθηκε ενδόμυχα σ’ αυτόν. Επικίνδυνος εθισμός ο πόνος. Κάποιοι χάνονται μέσα του, κι άλλοι μεγαλουργούν…

Ο φόβος καταδικάζει τον νου σε κομφορμιστικό λήθαργο. Άλλος ένας τοίχος υψώνεται. Ένα βήμα στο κενό αρκεί. Πτώση! Ελεύθερη…

Το σώμα παραλύει, το μυαλό εκστασιάζεται. Η αλήθεια είναι πως συχνά δεν μπορούσε να ξεχωρίσει την αλήθεια από το ψέμα. Μήπως ήταν όλα ένα ανελέητο κατασκεύασμα; Οι συμπτώσεις ενισχύουν την αβεβαιότητα. Χάος… Η ταυτότητα του θολή.  Την είχε χάσει μια μέρα στο μετρό. Ή μήπως εκεί τη βρήκε; Πλέον δεν ήταν σίγουρη για τίποτα. Βαθιά η υπαρξιακή κρίση. Ένας σωρός από νεκρούς εραστές στο κατώφλι της. Tα δάκρυα κυλούν και της χαϊδεύουν απαλά τα μάγουλα. Συχνά, κάτι έψαχνε τις νύχτες. Μάλλον τον εαυτό της, ίσως και την αγάπη. Κάποτε την είδε να χάνεται στη γωνία. Ύστερα την αντίκρυσε ξανά στα κόκκινα μπουντρούμια. Μια ανέπαφη ερωτική συναλλαγή. Νόμιμη και φορολογημένη. Τα πάθη λογίζονται ακριβά. Μια γραμμή κι ένα τσιμπούκι στα πιο άγρια στενά της πόλης. Έρωτας… Μήπως δεν ήταν παρά μια φευγαλέα εικόνα; Μια αφορμή για πόνο; Ένστικτο; Ανάγκη; Ή μία από τις ανάγκες που εφηύρε ο καπιταλισμός; Μήπως ένα φτηνό κόλπο της αναπαραγωγής; Δε θα μπορούσε… Ίσως πολιτική πράξη. Απελευθέρωση… Φτερά! Ίσως πράγματι ο έρωτας να είναι ένα ξέγνοιαστο τυφλό μωρό που σκορπά τα βέλη του σε ανυποψίαστους περαστικούς. Και μητέρα του η αγάπη. Οι δυο τους χορεύουν στα όρια του σαδομαζοχισμού. Ίσως κι αυτοί καταπιέζονται. Σίγουρα έχουν πολλά να πουν. Οι λευκές πληγές επιβεβαιώνουν την ύπαρξη τους. Άλλωστε, η πραγματικότητα είναι θέμα οπτικής. Όλα έχουν τουλάχιστον δύο όψεις κι ένα τίμημα… Ο δυισμός αναδεικνύει την ομορφιά της ζωής. Και η μορφή του εγκεφάλου είναι εμπνευσμένη από τα λουλούδια. Ανθίζει στο παιχνίδι του φωτός με το σκοτάδι και σε απόλυτες καταστάσεις δεν ευδοκιμεί. Ο ήλιος κυνηγάει το φεγγάρι, κι η Γη είναι ούτως ή άλλως διπολική. Άλλος ένας φαύλος κύκλος. Η αγάπη πονάει, όσο ο πόνος λαχταρά ν’ αγαπηθεί…   

(Visited 33 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.