Σαπίλα

Εχτές το σπίτι απέναντι μου στόλισε. Χριστούγεννα το Νοέμβρη σαν καλοί πολίτες του κόσμου. Χριστούγεννα από το Νοέμβρη για να προλάβεις να πάρεις δώρα, κάρτες, γλυκά, κοκα κολες. Να γεμίσεις στομάχια που πάνε να σκάσουν. Γύρω μου συνέχεια κόσμος, πάει, έρχεται, με σπρώχνουν χωρίς να το συνειδητοποιούν κι εγώ κάνω στην άκρη και ζητάω συγνώμη, ενστικτωδώς. Συγνώμη που στεκόμουν ακίνητος στη μέση του πεζοδρομίου, συγνώμη που στεκόμουν ακίνητος στην άκρη του πεζοδρομίου, συγνώμη που βγήκα στο δρόμο και στάθηκα εκεί, κοιτώντας τα αυτοκίνητα να κάνουν κύκνους γύρω μου, τους οδηγούς να με βρίζουν.

Που πας μαλάκα, θες να πεθάνεις μαλάκα, μας γάμησες.

Προσπαθώ να θυμηθώ πώς είναι, να γαμάς κάποιον, την επαφή, το συναίσθημα την στιγμή της ένωσης. Είναι χριστούγεννα άρα πάει σχεδόν χρόνος και ήμουν μεθυσμένος με το τελευταίο κορίτσι που πήγα, ακόμα δεν είμαι σίγουρος τι έγινε εκείνο το βράδυ. Ήταν Πρωτοχρονιά κι έκανα γραμμές σε ένα μπάνιο σαν σκηνή από κακή ταινία, με έναν τυπά που δεν θυμάμαι να γνωρίζω αλλά με είδε στο μαγαζί και χαίρετησε και με έπιασε από τον ώμο και με φώναξε με το όνομα μου. Θυμάμαι αμυδρά πώς ήταν όταν ήταν γυμνός. Θυμάμαι να σκέφτομαι ότι οι μυς της πλάτης του είναι σαν αγάλματος αλλά δεν θυμάμαι ούτε πώς τον λένε ούτε αν πηδηχτήκαμε τελικά εκείνο το βράδυ. Μάλλον θα ήμουν μεθυσμένος.

Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι την Πρωτοχρονιά δεν μου κάτσε.

Υπάρχουν κάτι δέντρα που φαίνονται φυσιολογικά, έχουν φύλλα και την άνοιξη βγάζουν λουλούδια. Αν όμως μπορούσες να δεις μέσα θα έβλεπες ότι είναι σάπια, σαπίζουν από τη ρίζα και αργά ή γρήγορα θα πέσουν, ακόμα πράσινα, ακόμα ανθισμένα, αλλά νεκρά. Σαν εμένα. Σαν όλους μας σε αυτό το γαμημένο κόσμο. Σάπιοι από μέσα.

Γύρω μου κόσμος μιλάει, με ακουμπάει, βάζει τα χέρια του στους ώμους μου και προσπαθεί να με ταρακουνήσει αλλά έχω ξεχάσει πώς είναι να ταρακουνιέμαι. Στέκομαι στη μέση του δρόμου. Ίσως αν με χτύπαγε ένα από αυτά τα κωλοάμαξα να θυμόμουνα. Ίσως αν με χτύπαγε ένα από αυτά τα κωλοάμαξα να ξεχνούσα ότι κάτι έχω ξεχάσει. Να ξεχνούσα τη σαπίλα.

Ανάβω ένα τσιγάρο.

Ένας ταξιτζής έχει βγεί από το ταξί του και ουρλιάζει στη μούρη μου. Άργησε να με δει, φρέναρε βιαστικά. Φτύνει λίγο.

Κάποια στιγμή θα βγω στο δρόμο και δεν θα με δει κανείς μέχρι να είναι πολύ αργά.

Είναι ακόμα σχεδόν ένας μήνας μέχρι τα Χριστούγεννα, και μπορώ να περιμένω.

Χο, χο χο.

(Visited 147 times, 1 visits today)

3 comments:

  1. το πείραμα τερατογέννεση σιχαμερό όπως πρέπει σε μια γιορτή!

  2. Έκλαψα απο τις πρώτες κιόλας γραμμές .

  3. είμαι ο ήρωας που χρειάζεται το ρινγκινγκ αλλα οχι ο ήρωας που του αξιζει
    οχι κατσε αναποδα τα λεει ο μπατμαν
    γαμησε το

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.