Στον λόρδο Χένρι Γουότον/ Antigone dans la tête

Είναι στιγμές που μου έρχεται ξαφνικά
το άρωμα της λευκής πασχαλιάς
κι είναι σαν να ξαναζώ από την αρχή
τον πιο παράξενο μήνα της ζωής μου.

Το μήνα που πέθανα και ξαναγεννήθηκα
που φύτεψα τριαντάφυλλα στις κόρες των ματιών σου
το μήνα του γέλιου και της λήθης
το μήνα που κατάλαβα γιατί ο Καλιγούλας ήθελε το φεγγάρι,
ο Σίσυφος ήταν ευτυχισμένος,
ο Φάουστ πούλησε την ψυχή του
και ποια η σημασία του χρόνου που αφιέρωσε ο μικρός πρίγκηπας στο λουλούδι του
το μήνα που ο Μπουκόφσκι κατάλαβε τις γυναίκες του
και είπε στον Σαρτρ “Don’t try”
το μήνα που ο Σαρτρ κατάλαβε πως η κόλαση δεν είναι οι άλλοι, αλλά εμείς
και ο Λόρκα πως κάθε γάμος είναι ματωμένος
το μήνα που σε πείσμα της αβάσταχτης ελαφρότητας του είναι
η αγάπη δεν άργησε καμία μέρα
και ο Κάφκα έζησε σαν έντομο και ο Νίτσε σαν junkie
το μήνα που ο Μαρκές έκλεισε 100 χρόνια μόνος
ο Μπωντλαίρ έκανε εκστατικό έρωτα στην ξανθιά και τη μαύρη Αφροδίτη ταυτόχρονα
και το ουρλιαχτό του Γκίνσμπεργκ εισακούστηκε
το μήνα που ο Φλωμπέρ συνάντησε τη Μαντάμ Μπωβαρύ
ο Καζαντζάκης το Ζορμπά
και ο Πόε το δικό του κοράκι
ενώ ο Καρυωτάκης ερωτεύτηκε τη Γώγου
ο Λειβαδίτης τη Γυναίκα
ο Ζίζεκ τον Καστοριάδη
και ο Ρεμπώ τον Βερλαίν ξανά.

το μήνα που εγώ συνάντησα τη μικρή Αντιγόνη
και ενωθήκαμε σε μία ύπαρξη
τα πύρινα μάτια της έγιναν τα δικά μου μάτια
η οργή της έγινε η δίψα μου
έμαθα πως οι ουρανοί είναι κουφοί
και η Ιδέα κραυγή.

Τα πάντα με ενδιαφέρουν αλλά τίποτα δε με κρατά
έτσι μπορώ να τα γευτώ όλα
για να γίνω χ(ρ)ώμα.

(Visited 77 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.