Στον Σολ που ξέχασε πως είναι ήλιος

Κι αν ο λώρος σε έχτισε μια φορά,
αν σε κρατούσαν απ’ το χέρι ή κι από λουριά
τάχα σε προστατεύαν απ’ του κόσμου τα θεριά
τώρα μήτε έτσι μήτε αλλιώς,
είσαι πλέον μοναχός.. και λεύτερος
να βγεις στο κόσμο που όσο φοβάσαι, τόσο λαχταράς
θυμήσου ποιος είσαι και δώσε τέλος στα δεσμά
και πιότερο απ’ όλα, κείνα που εσύ θρέφεις και σφιχτοκρατάς
κείνα που μένουν κι από ‘σένα σκοτεινά και μυστικά
μουλωχτά και ύπουλα δουλεύουν, και τη ζωή σου φυγαδεύουν
για μια πλάνη την πωλούν, για λίγα κάλπικα φλουριά
την μονάκριβη αλήθεια, της ψυχής την ξαστεριά

(Visited 54 times, 1 visits today)

One comment:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.