Στον Σολ που ξέχασε πως είναι ήλιος

Κι αν ο λώρος σε έχτισε μια φορά,
αν κάποτε σε κρατούσαν απ’ το χέρι ή κι από λουριά
τώρα μήτε έτσι μήτε αλλιώς
είσαι πλέον μοναχός.. και λεύτερος
να βγεις στο κόσμο που όσο φοβάσαι, τόσο λαχταράς
θυμήσου ποιος είσαι και δώσε τέλος στα δεσμά
και πιότερο απ’ όλα, κείνα που εσύ θρέφεις και σφιχτοκρατάς
κείνα που μένουν κι από ‘σένα σκοτεινά.. σαν μυστικά
μουλωχτά και ύπουλα δουλεύουν, και τη ζωή σου φυγαδεύουν
για μια πλάνη την πωλούν, για λίγα κάλπικα φλουριά
την μονάκριβη αλήθεια, της ψυχής την ξαστεριά

(Visited 4 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.