Στο μεταίχμιο των σιωπών μας

Τα ταξίδια που κάναμε μαζί
με μάτια κλειστά
στο ημίφως της φοιτητικής γκαρσονιέρας.

Κάπου στο κέντρο της σάπιας πόλης
που η βροχή τη λούζει νωχελικά
και η ομίχλη θολώνει τις ατέλειες
της μέτριας ψυχής μου.

Κι εμείς χαμένοι στο καταθλιπτικό δωματιάκι
στη μέση του Τίποτα
όπου οι ματιές αναγεννούν το ξεχασμένο αίσθημα.

Αυτανάφλεξη ψυχών
όσο τα κορμιά υψώνονται αλύτρωτα
στα κολασμένα ουράνια
την έναστρη νύχτα του Βαν Γκογκ.

Όταν τα φώτα της πόλης χορεύουν μαγεμένα
στο αδιάφορο απόβραδο
οι άλλοι φθονούν τους δύο εραστές
γιατί εκείνοι κατέληξαν ζευγάρια
στον ξεπεσμό της καθημερινής βαβούρας.

Κι εκείνη η μακρινή Καραϊβική
μας αποχαιρετά
ξεθωριασμένη στο βάθος του ορίζοντα.

“Την ανταμώνω μεσ’ τα μάτια σου”
μου ‘χες πει εκείνη τη φορά
όσο ο εχθρικός χρόνος μας έκλεβε ανάσες.

(Visited 219 times, 1 visits today)

3 comments:

  1. Έπος! Ταξιδεύεις αυτόματα σε άλλους ουρανούς και ατμόσφαιρες!

  2. Η περιγραφικοτητα και η θλιψη που βγαζει, αυτη η απεραντη θλιψη της καθημερινοτητας και της πραγματικοτητας, ειναι απιστευτη.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.