Συγκεχυμενο τιποτα

Μεσα στο παγωμενο αστικο λεωφορειο που επιβιβαστηκα σε ειχα συντροφια μου, κατω απ τη γεφυρα των αναμνησεων οι σκεψεις μου δεν κρατιουνταν απ τις χειρολαβες και επεφταν μια μια σαν χαρτια τραπουλας στην βρεγμενη ασφαλτο του μικρου αυτοκινητοδρομου. Ο οδηγος εβλεπε μονο σκοταδι αν και ο ηλιος ηταν ζωγραφισμενος στο πηγουνι του. Το τζιτζικι με παθος αγκαλιασε το δεντρο που κρεμοταν απ τον βραχο κι εκει τραγουδησε δυνατα το κουφιο τραγουδι των ψαριων. Μετα απο χρονια τρομαξαν οι κοιλαδες πως καποια στιγμη θα κρυφτουν κατω απ το μπετον, μα οι πεταλουδες ηξεραν πως μπορουν να πεταξουν ακομα πιο μακρια.

(Visited 55 times, 1 visits today)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.